معرفی جمعی از اندیشمندان فرانسوی : ژان ماری گوئیو ، ادمون گوبلو ، لاروشفوکو
وی از یک خانواده ی اشرافی بود و با کاردینال ریشلیو میانه ی خوبی نداشت و او را (نو دولت) می نامید. دوبار به علت همین گستاخی اش تبعید شد. لاروشفوکو خود را یک شکاک اپیکوری می خواند و در کلمات قصار ( ۱۶۶۵ ) خود گستاخانه سخن می خواند. نمونه از سخنان او :
- ان کس که خود را دوست می دارد چاپلوس ترین مردم جهان است.
- اغلب لحاحت ما ناشی از زبونی و تهور ما ناشی از بزدلی است.
- همه ی ما به اندازه ی کافی توانایی تحمل بدیختی های دیگران را داریم.
- اعمال نیک ما اغلب شدیدتر از اعمال بدمان مورد مجازات واقع می شود.
- انانکه خویشتن را بیش از اندازه وقف کارهای خرد می کنند اغلب توانایی انجام کارهای بزرگ را ندارند.
............................................................
ژان ماری گوئیو (jean marie guyau) فیلسوف فرانسوی متولد لاوال در ۱۸۵۴-۱۸۸۸
از فلاسفه مکتب اصالت تصور بود و پیرو این نظریه بود که نوع دوستی یک غریزه ی طبیعی است نه یک خصیصه اکتسابی. اعلام داشت که با طبیعت بشر سازگارتر است که بگوئید:(من می توانم پس باید انجام دهم) تا این که بگوید:(باید انجام دهم پس می توانم) به عبارت دیگر وظیفه ی ما در انجام دادن کار درست جز مکمل استعداد ما در انجام دادن است.
............................................................
ادمون گوبلو (Edmund goblot) فیلسوف فرانسوی ۱۸۵۸- ۱۹۳۵
وی پیرو فلسفه ی تعلقی اوگوست کنت بود و تعلیمات مبتنی بر عرفان و زیبایی شناسی برگسون را مردود می شمارد و طرفدار تلقی علمی دین بود. حقایق عقل را بر افسانه های الهام و وحی ترجیح می داد. گوبلو اندیشه های خود را در کتاب زیر بیا داشته است: مقاله ی در باب طبقه علوم ( ۱۸۹۸ ) رساله ی در باب منطق ( ۱۹۱۸ ) حقیقی ، واقعی ، معلوم ( ۱۹۲۲ ) نظریه های انیشتین ( ۱۹۲۲ )
موفق و تندرست باشید ![]()
