http://tarikheiran-shahnama.blogfa.com/ ما بدین در نه پی حشمت و جاه امده ایم ... از بد حادثه اینجا به پناه امده ایم fa blogfa.com Tue, 08 Sep 2009 05:56:18 GMT http://tarikheiran-shahnama.blogfa.com/post-91.aspx <FONT face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif"><STRONG>علی اسفندیاری</STRONG> یا <B>علی نوری</B> مشهور به <B>نیما یوشیج</B> (زاده ۲۱ آبان ۱۲۷۴ خورشيدی در دهکده یوش استان مازندران - درگذشت ۱۳ دی ۱۳۳۸ خورشیدی در شمیران شهر تهران) شاعر معاصر ایرانی است. وی بنیانگذار شعر نو فارسی است. </FONT> <P></P> <P><FONT face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif"><IMG src="http://1.bp.blogspot.com/_q18_s-nuPB0/SRivTIZ-NKI/AAAAAAAAAa0/AUGpnEG4olQ/s320/agha+nima.jpg"></FONT></P> <P><FONT face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif">نیما پوشیج با مجموعه تأثیرگذار افسانه که مانیفست شعر نو فارسی بود، در فضای راکد شعر ایران انقلابی به پا کرد. نیما آگاهانه تمام بنیاد ها و ساختارهای شعر کهن فارسی را به چالش کشید. شعر نو عنوانی بود که خود نیما بر هنر خویش نهاده بود.تمام جریان‌های اصلی شعر معاصر فارسی مدیون این انقلاب و تحولی هستند که نیما مبدع آن بود.نیما در سال ۱۲۷۴ هجری شمسی درروستای یوش از توابع بخش بلده شهرستان نور به دنیا آمد. پدرش ابراهیم‌خان اعظام‌السلطنه متعلق به خانواده‌ای قدیمی مازندران بود و به کشاورزی و گله‌داری مشغول بود. پدر نیما زندگی روستایی، تیراندازی و اسب‌سواری را به وی آموخت. نیما تا سن دوازده سالگی درزادگاهش روستای یوش و در دل طبیعت زندگی کرد.</FONT></P> <P><FONT face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif">نیما خواندن و نوشتن را نزد آخوند ده فرا گرفت ولی دلخوشی چندانی از او نداشت چون او را شکنجه می‌داد و در کوچه باغ‌ها دنبال نیما می‌کرد.دوازده ساله بود که به همراه خانواده تهران رفت و در مدرسه عالی سن لویی مشغول تحصیل شد. در مدرسه از بچه‌ها کناره‌گیری می‌کرد و به گفته خود نیما با یکی از دوستانش مدام از مدرسه فرار می‌کرد و پس از مدتی با تشویق یکی از معلم‌هایش به نام نظام وفا به شعر گفتن مشغول گشت و در همان زمان با زبان فرانسه آشنایی یافت و شعر گفتن به سبک خراسانی را شروع کرد.</FONT></P> <P><FONT face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif">پس از پایان تحصیلات در مدرسه سن‌لویی نیما در وزارت دارایی مشغول کار شد. اما پس از مدتی این کار را مطابق میل خود نیافت و آن را رها کرد. بیکاری وی باعث شد تا افکار گوناگون به ذهنش هجوم آورد از جمله تصمیم گرفت به میرزا کوچک خان جنگلی بپیوندد و همراه با او بجنگد تا کشته شود.در همین زمان (سال ۱۳۰۵) با عالیه جهانگیر ازدواج کرد تا به گفته خود از افکار پریشان رهایی یابد.</FONT></P> <P><FONT face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif">درست یک ماه پس از ازدواج، پدرش ابراهیم نوری درگذشت.در همین زمان چند شعر از او در کتابی با عنوان <I>خانواده سرباز</I> چاپ شد. وی که در این زمان به دلیل بی‌کاری خانه‌نشین شده بود در تنهایی به سرودن شعر مشغول بود و به تحول در شعر فارسی می‌اندیشید اما چیزی منتشر نمی‌کرد.به سال ۱۳۰۷ خورشیدی محل کار عالیه جهانگیر همسر نیما به آمل انتقال پیدا کرد. نیما نیز با او به این شهر رفت. یک سال بعد آنان به رشت رفتند. عالیه در این‌جا مدیر مدرسه بود و نیما را سرزنش می‌کرد که چرا درآمدی ندارد.او مدتی نیز در دبیرستان حکیم نظامی شهرستان آستارا واقع در مرز شوروی سابق به امر تدریس مشغول بود.</FONT></P> <P><FONT face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif">علی اسفندیاری در سال ۱۳۰۰ خورشیدی نام خود را به نیما تغییر داد. نیما نام یکی از اسپهبدان تبرستان بود و به معنی کمان بزرگ است. او با همین نام شعرهای خود را امضا می‌کرد. در نخستین سال‌های صدور شناس‌نامه نام وی نیماخان یوشیج ثبت شده است.نیما در سال ۱۳۰۰ منظومه <I>قصه رنگ پریده</I> را که یک سال پیش سروده بود در هفته‌نامه <I>قرن بیستم</I> میرزاده عشقی به چاپ رساند.این منظومه مخالفت بسیاری از شاعران سنتی و پیرو سبک قدیم مانند ملک الشعرای بهار و مهدی حمیدی شیرازی را برانگیخت. شاعران سنتی به مسخره و آزار وی دست زدند.</FONT></P> <P><FONT face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif">نیما پس از مدتی به تدریس در مدرسه‌های مختلف از جمله مدرسه عالی صنعتی تهران و همکاری با روزنامه‌هایی چون <I>مجله موسیقی</I> و <I>مجله کویر</I> پرداخت.منظومه <I>قصه رنگ پریده</I> در حقیقت نخستین اثر منظوم نیمایی است که در قالب مثنوی (بحر هزج مسدس) سروده شده است. شاعر در این اثر زندگی خود را روایت کرده است و از خلال آن به مفاسد اجتماعی پرداخته است. بخش نخست این کار در <I>قرن بیستم</I> چاپ شده بود. سپس <I>افسانه</I> را سرود که در آن روحی رمانتیک حاکم است و به عشق نیز نیما نگاهی دیگرگونه دارد و عشق عارفانه را رد می‌کند. چنان که خطاب به حافظ می‌گوید:</FONT></P> <P> <TABLE style="POSITION: relative; BACKGROUND-COLOR: #fdfdfd! important" align=center border=0> <TBODY> <TR> <TD class=b><SPAN class=beyt><FONT face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif">حافظا این چه کید و دروغ است</FONT></SPAN></TD> <TD style="WIDTH: 2em"><FONT face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif"></FONT></TD> <TD class=b><SPAN class=beyt><FONT face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif">کز زبان می و جام ساقی است</FONT></SPAN></TD></TR> <TR> <TD class=b><SPAN class=beyt><FONT face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif">نالی ار تا ابد باورم نیست</FONT></SPAN></TD> <TD style="WIDTH: 2em"><FONT face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif"></FONT></TD> <TD class=b><SPAN class=beyt><FONT face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif">که بر آن عشق بازی که باقی است</FONT></SPAN></TD></TR> <TR> <TD class=b><SPAN class=beyt><FONT face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif">من بر آن عاشقم کو رونده است</FONT></SPAN></TD> <TD style="WIDTH: 2em"><FONT face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif"></FONT></TD> <TD class=b><SPAN class=beyt><FONT face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif">{{{2}}}</FONT></SPAN></TD></TR> <TR> <TD class=b><FONT face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif"></FONT></TD> <TD style="WIDTH: 2em"><FONT face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif"></FONT></TD> <TD class=b><FONT face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif"><SPAN class=beyt>‎</SPAN> </FONT> <DIV class=ltr><FONT face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif">(افسانه)</FONT></DIV></TD></TR></TBODY></TABLE></P> <P><FONT face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif">نیما در این آثار و اشعاری نظیر <I>خروس و روباه</I>، <I>چشمه</I> و <I>بز ملاحسن مسأله‌گو</I> افکاری اجتماعی را بیان می‌کند اما قالب اشعار قدیمی است. مشخص است که وی مشق شاعری می‌کند و هنوز راه خود را پیدا نکرده است.با این حال انتشار <I>افسانه</I> دنیای ادبیات آن زمان را برآشفت.<I>ای شب</I> نیز در هفته‌نامه <I>نوبهار</I> محمدتقی بهار چاپ شد و جنجالی برانگیخت.</FONT></P> <P><FONT face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif">نیمایوشیج در جوانی عاشق دختری شد، اما به دلیل اختلاف مذهبی نتوانست با وی ازدواج کند.پس از این شکست او عاشق دختری روستایی به نام صفورا شد و می‌خواست با او ازدواج کند اما دختر حاضر نشد به شهر بیاید. بنابراین عشق دوم نیز سرانجام خوبی نیافت.نیما صفورا را هنگام آب‌تنی در رودخانه دیده بود. این منظره شاعرانه و شکست عشق پیشین الهام‌بخش او در سرودن <I>افسانه</I> بود.</FONT></P> <P><FONT face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif">سرانجام نیما در ۶ اردیبهشت ۱۳۰۵ خورشیدی ازدواج کرد . همسر وی عالیه جهانگیر فرزند میرزا اسماعیل شیرازی و خواهرزاده نویسنده نامدار میرزا جهانگیر صوراسرافیل بود.حاصل این ازدواج که تا پایان عمر دوام یافت فرزند پسری بود به نام شراگیم که اکنون در آمریکا زندگی می‌کند . شراگیم در سال ۱۳۲۴ خورشیدی به دنیا آمد.</FONT></P> <P><FONT face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif">خانه پدری نیما یوشیج واقع در یوش، بنایی است که قدمت آن به دوره قاجار می‎رسد. این بنا به شماره ۱۸۰۲ از سوی سازمان میراث‎فرهنگی به عنوان اثر ملی ثبت شده است و حفاظت می‎شود. بازدید از خانه نیما برای عموم آزاد است.نیما در ۱۳ دی ۱۳۳۸ درگذشت و در امامزاده عبدالله تهران به خاک سپرده شد. سپس در سال ۱۳۷۲ خورشیدی بنا به وصیت وی پیکر او را به خانه‌اش در یوش منتقل کردند. مزار او در کنار مزار خواهرش ، بهجت‎الزمان اسفندیاری (درگذشته به تاریخ ۸ خرداد ۱۳۸۶) و مزار سیروس طاهباز در میان حیاط جای گرفته است.</FONT></P> <P><FONT face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif">کتاب شناسی</FONT></P> <P><FONT face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif">اشعار</FONT></P> <UL> <LI><FONT face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif"><I>قصه رنگ پریده</I> </FONT> <LI><FONT face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif"><I>منظومه نیما</I> </FONT> <LI><FONT face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif"><I>خانواده سرباز</I> </FONT> <LI><FONT face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif"><I>ای شب</I> </FONT> <LI><FONT face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif"><I>افسانه</I> </FONT> <LI><FONT face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif"><I>مانلی</I> </FONT> <LI><FONT face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif"><I>افسانه و رباعیات</I> </FONT> <LI><FONT face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif"><I>ماخ اولا</I> </FONT> <LI><FONT face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif"><I>شعر من</I> </FONT> <LI><FONT face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif"><I>شهر شب و شهر صبح</I> </FONT> <LI><FONT face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif"><I>ناقوس قلم انداز</I> </FONT> <LI><FONT face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif"><I>فریاد های دیگر و عنکبوت رنگ</I> </FONT> <LI><FONT face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif"><I>آب در خوابگه مورچگان</I> </FONT> <LI><FONT face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif"><I>مانلی و خانه سریویلی</I> </FONT> <LI><FONT face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif"><I>مرقد آقا</I> (داستان) </FONT> <LI><FONT face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif"><I>کندوهای شکسته</I> (داستان) </FONT> <LI><FONT face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif"><I>آهو و پرنده‌ها</I> (شعر و قصه برای کودکان) </FONT> <LI><FONT face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif"><I>توکایی در قفس</I> (شعر و قصه برای کودکان) </FONT></LI></UL> <P><FONT face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif">اثار تحقیقی،نامه ها و یادداشت ها</FONT></P> <LI><FONT face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif"><I>دونامه</I> </FONT> <LI><FONT face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif"><I>ارزش احساسات</I> </FONT> <LI><FONT face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif"><I>تعریف و تبصره و یاددااشت های دیگر</I> </FONT> <LI><FONT face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif"><I>دنیا خانه من است</I> </FONT> <LI><FONT face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif"><I>نامه‌های نیما به همسرش - عالیه جهانگیر</I> </FONT> <LI><FONT face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif"><I>حرف های همسایه</I> </FONT> <LI><FONT face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif"><I>کشتی توفان</I> </FONT> <LI><FONT face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif"><I>مجموعه کامل اشعار</I>(تدوین توسط سیروس طاهباز) </FONT> <P><FONT face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif">اثار درباره نیما</FONT></P> <LI><FONT face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif">مهدی اخوان ثالث، <I>بدعت‌ها و بدایع نیما یوشیج</I> </FONT> <LI><FONT face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif">مهدی اخوان ثالث، <I>عطا و لقای نیما یوشیج</I> </FONT> <LI><FONT face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif">شاپور جورکش، <I>بوطیقای شعر نو</I> </FONT> <LI><FONT face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif">بهمن شارق، <I>نیما و شعر فارسی، بررسی و نقد آثار نیما یوشیج</I> </FONT> <LI><FONT face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif">حسین صمدی، <I>کتابشناسی نیما</I> </FONT> <LI><FONT face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif">سیروس طاهباز و محمدرضا لاهوتی، <I>یادمان نیما یوشیج</I> </FONT> <LI><FONT face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif">محمد عبدعلی، <I>فرهنگ واژگان و ترکیبات اشعار نیما یوشیج</I> </FONT> <LI><FONT face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif">محمود فلکی <I>نگاهی به شعر نیما</I> </FONT> <LI><FONT face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif">حمید حسنی، <I>موسیقی شعر نیما (تحقیقی در اوزان و قالب‌های شعریِ نیمایوشیج)</I> </FONT> <LI><FONT face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif">سیروس طاهباز،<I>کماندار بزرگ کوهساران: زندگی و شعر نیما یوشیج</I> </FONT> <LI><FONT face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif">محمد حقوقی، <I>نیما یوشیج: شعر نیما یوشیج از آغاز تا امروز، شعر‌های برگزیده تفسیر و تحلیل موفق ترین شعرها</I> </FONT> <LI><FONT face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif">سعید حمیدیان،<I>داستان دگردیسی: روند دگر گونیهای شعر نیما یوشیج</I> </FONT> <LI><FONT face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif">سیاوش کسرایی، <I>در هوای مرغ آمین: نقد‌ها، گفت و گوها و داستان ها</I> </FONT> <LI><FONT face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif">محمدعلی شهرستانی، <I>عمارت دیگر (معنی شعر نیما) در پنج بخش</I> </FONT> <LI><FONT face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif">تقی پورنامداریان، <I>خانه‌ام ابری است: شعر نیما از سنت تا تجدد</I> </FONT> <LI><FONT face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif">عطاءالله مهاجراني، <I>افسانة نيما</I> </FONT> <P><FONT face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif">از ویکی پدیا،دانشنامه ی ازاد</FONT></P> <P><FONT face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif">.............................................................</FONT></P> <P><A href="http://www.4shared.com/account/file/49698883/116ead5/638-Nima_Yooshiej-Afasaneh.html?sId=3J9jd6kwVzNpxSzS" target=_blank><FONT face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif">لینک دانلود"افسانه"از نیما یوشیج</FONT></A></P> <P><A href="http://www.4shared.com/account/file/114214212/f0200b31/A542-Nima_Yooshiej-Ahoo_va_Parandeha.html?sId=3J9jd6kwVzNpxSzS" target=_blank><FONT face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif">لینک دانلود"اهو و پرنده"از نیما یوشیج</FONT></A></P> <P><A href="http://www.4shared.com/account/file/49698885/e8754fe0/636-Goziedeh_Ashare_Nima_Yooshiej.html?sId=3J9jd6kwVzNpxSzS" target=_blank><FONT face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif">لینک دانلود"گزیده ی اشعار نیما یوشیج"</FONT></A></P> <P><FONT face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif">.............................................................</FONT></P> <P><FONT face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif"> </FONT></P> <P><FONT face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif">موفق و تندرست باشید <IMG height=18 src="http://blogfa.com/images/smileys/24.gif"></FONT></P></LI> Tue, 08 Sep 2009 05:56:18 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=tarikheiran-shahnama&postid=91 tarikheiran-shahnama http://tarikheiran-shahnama.blogfa.com/post-91.aspx http://tarikheiran-shahnama.blogfa.com/post-90.aspx <STRONG>هوشنگ گلشیری</STRONG> (۱۳۱۶ در اصفهان - ۱۶ خرداد ۱۳۷۹ در بیمارستان ایران‌مهر تهران) نویسندهٔ معاصر ایرانی و سردبیر مجلهٔ کارنامه بود. وی را بعد از صادق هدایت، تأثیرگذارترین داستان‌نویس ایرانی دانسته‌اند. <P></P> <P><IMG src="http://i14.tinypic.com/46zs7rk.jpg"></P> <P>او با نگارش رمان کوتاه <I>شازده احتجاب</I> در اواخر دههٔ چهل خورشیدی به شهرت فراوانی رسید. این کتاب را <I>یکی از قوی‌ترین داستان‌های ایرانی</I> خوانده‌اند.وی با تشکیل جلسات هفتگی داستان‌خوانی و نقد داستان از سال ۱۳۶۲ تا پایان عمر خود نسلی از نویسندگان را پرورش داد که در دهه هفتاد خورشیدی به شهرت رسیدند. او همچنین عضو و یکی از موسسان کانون نویسندگان ایران و از بنیانگذاران حلقه ادبی جُنگ اصفهان بود.</P> <P>گلشیری به سال ۱۳۱۶ در اصفهان به دنیا آمد. در کودکی همراه با خانواده به آبادان رفت. خود وی دوران زندگی در آبادان را در شکل‌گیری شخصیت خود بسیار موثر می‌دانست. در سال ۱۳۳۸ تحصیل در رشتهٔ ادبیات فارسی را در دانشگاه اصفهان آغاز کرد. آشنایی با انجمن ادبی صائب در همین دوره نیز اتفاقی مهم در زندگی او بود. گلشیری کار ادبی را با جمع‌آوری فولکلور مناطق اصفهان در سال ۱۳۳۹ آغاز کرد. سپس مدتی شعر می‌سرود. خیلی زود دریافت که در این زمینه استعدادی ندارد،‌ بنابر این سرودن را کنار گذاشت و به نگارش داستان پرداخت.وی بعد از مدتی همراه با تعدادی از نویسندگان نواندیش جلسات یا حلقهٔ ادبی جُنگ اصفهان را پایه‌گذاری کرد.سرانجام گلشیری در سن ۶۱ سالگی بر اثر ابتلا به بیماری مننژیت که نخستین نشانه‌های آن از پاییز ۱۳۷۸ خورشیدی پدیدار شده بود در بیمارستان ایران‌مهر درگذشت. او را در امامزاده طاهر شهر کرج به خاک سپردند</P> <P>یکی از اقدامات تأثیرگذار و مهم گلشیری تشکیل کارگاه‌های داستان و پرورش نسل تازه‌ای از نویسندگان ایرانی بود. وی جلسات هفتگی داستان‌خوانی و نقد داستان را از سال ۱۳۶۲ تا پایان عمر خود در هر شرایطی به صورت مستمر برگزار کرد. وی در سال‌هایی که <I>کارنامه</I> را منتشر می‌کرد، جلسات نقد شعر و داستان را در دفتر مجله برگزار می‌کرد.در اواسط سال ۱۳۶۲، گلشیری جلسات هفتگی داستان‌خوانی را که به <I>جلسات پنج‌شنبه‌ها</I> معروف شد، با شرکت نویسندگان جوان در خانه خود برگزار کرد. این جلسات تا اواخر سال ۱۳۶۷ با حضور نویسندگانی چون یارعلی پورمقدم، محمدرضا صفدری، محمد محمدعلی، آذر نفیسی، عباس معروفی، منصور کوشان، شهریار مندنی‌پور، منیرو روانی‌پور ادامه داشت.</P> <P>در سال ۱۳۶۸، در اولین سفر به خارج از کشور پس از انقلاب برای سخنرانی و داستان‌خوانی به هلند (با دعوت سازمان آیدا)، و شهرهای مختلف انگلستان و سوئد رفت. در سال ۱۳۶۹ نیز برای شرکت در جلسات خانهٔ فرهنگ‌های جهان در برلین به آلمان سفر کرد. در این سفر در شهرهای مختلف آلمان، سوئد، دانمارک و فرانسه سخنرانی و داستان‌خوانی کرد. در بهار ۱۳۷۱ به آلمان، آمریکا، سوئد، بلژیک و در بهمن ۱۳۷۲ هم به آلمان، هلند، بلژیک سفر کرد.گلشیری همکاری خود را با مطبوعات از جوانی آغاز کرد. وی برخی آثار خود را در نشریاتی مانند <I>پیام نوین</I>، <I>کیهان هفته</I> و <I>فردوسی</I> به چاپ رساند. پس از راه‌اندازی جنگ اصفهان نیز گلشیری شاخص‌ترین چهره و به گفتهٔ منتقدی <I>سخنگوی پرنفوذ این جریان</I> به شمار می‌رفت. گلشیری مسوولیت صفحات ادبی ده شماره از مجله مفید را نیز بر عهده داشت. پس از انقلاب نیز گلشیری فعالیت روزنامه‌نگاری را ادامه داد. از جمله او سردبیری <I>ماهنامهٔ ادبی کارنامه</I> را در تابستان ۱۳۷۷ بر عهده گرفت و نخستین شماره آن را در دی ماه همین سال منتشر کرد. این مجله در حقیقت پایگاهی بود برای نویسندگانی که در دههٔ پیشین امکان انتشار آثار خود را نداشتند.در این دوره، جلسات بررسی شعر و داستان نیز به همت او در دفتر کارنامه برگزار می‌شد. یازدهمین شماره کارنامه به سردبیری او پس از مرگش در خرداد ۱۳۷۹ منتشر شد.</P> <P>پس از درگذشت وی، بنیاد هوشنگ گلشیری برای ادامهٔ تلاش‌های او و حمایت از فعالیت‌های ادبی تشکیل گردید و جایزهٔ هوشنگ گلشیری را برای اهدا به آثار منتخب ادبیات فارسی برقرار کرد.گلشیری در سال ۱۳۵۸ با فرزانه طاهری که مترجم است ازدواج کرد. حاصل این ازدواج دو فرزند است. احمد گلشیری برادر وی نیز مترجم است.</P> <P>اثار</P> <H3><FONT size=2>مجموعه‌های داستان‌های کوتاه</FONT></H3> <UL> <LI><I>جُبّه‌خانه</I> <LI><I>حدیث ماهیگیر و دیو</I> <LI><I>نمازخانه کوچک من</I> <LI><I>پنج گنج</I> <LI><I>دست تاریک دست روشن</I> <LI><I>نیمهٔ تاریک ماه</I> </LI></UL> <P><A id=.D8.AF.D8.A7.D8.B3.D8.AA.D8.A7.D9.86.E2.80.8C.D9.87.D8.A7.DB.8C_.DA.A9.D9.88.D8.AA.D8.A7.D9.87_.D9.85.D8.B3.D8.AA.D9.82.D9.84 name=.D8.AF.D8.A7.D8.B3.D8.AA.D8.A7.D9.86.E2.80.8C.D9.87.D8.A7.DB.8C_.DA.A9.D9.88.D8.AA.D8.A7.D9.87_.D9.85.D8.B3.D8.AA.D9.82.D9.84></A></P> <H3><FONT size=2>داستان‌های کوتاه مستقل</FONT></H3> <UL> <LI><I>شاه سیاه‌پوشان</I> </LI></UL> <P><A id=.D8.B1.D9.85.D8.A7.D9.86.E2.80.8C.D9.87.D8.A7 name=.D8.B1.D9.85.D8.A7.D9.86.E2.80.8C.D9.87.D8.A7></A></P> <H3><FONT size=2>رمان‌ها</FONT></H3> <UL> <LI><I>شازدهٔ‌ احتجاب</I> <LI><I>آینه‌های دردار</I> <LI><I>کریستین و کید</I> <LI><I>جِن‌نامه</I> (۱۳۷۶، نشر باران، سوئد) <LI><I>معصوم پنجم</I> <LI><I>بره گمشده راعی</I></LI></UL> <P><A id=.D8.A2.D8.AB.D8.A7.D8.B1_.D8.BA.DB.8C.D8.B1.D8.AF.D8.A7.D8.B3.D8.AA.D8.A7.D9.86.DB.8C name=.D8.A2.D8.AB.D8.A7.D8.B1_.D8.BA.DB.8C.D8.B1.D8.AF.D8.A7.D8.B3.D8.AA.D8.A7.D9.86.DB.8C></A></P> <H3><FONT size=2>آثار غیرداستانی</FONT></H3> <UL> <LI>۱۳۶۱ - ویرایش <I>گلستان سعدی</I> نسخهٔ تصحیح شدهٔ محمدعلی فروغی. <LI>۱۳۷۸ - <I>باغ در باغ</I>. </LI></UL> <P>نقد اثار گلشیری</P> <P>سیامک وکیلی در نقد شازده احتجاب نوشته: «وجود مثبتها و منفی‌ها در كنار يكديگر ويژگی ترديد را به نثر داده. و اين ويژگی، مفهوم ترديد در داستان را بهتر نمايان كرده. از اين رو، هر چند كه نثر با چنين ويژگی، در ديگر آثار گلشيری ناخوشايند است اما در اين داستان بسيار جاافتاده و بر مفهوم داستان بسيار خوش نشسته است. از اين رو می‌توان گفت كه نثر داستان شازده احتجاب، نثری بسيار ساده، روان، زيبا، دقیق، و هماهنگ با داستان است....اما در مورد شازده احتجاب؛ آنچه که در این داستان رخ می‌دهد با آنچه که در همه جای حهان و در سراسر تاریخ روی داده و می‌دهد در کلیات همانند است، اما آنچه که این داستان را ایرانی می‌کند همان شیوه و کیفیت رویدادها و رابطه‌ها و سنتها و آیینها و روش اجرای آنهاست که در باره اش گفته شد. مهارت نویسنده در توصیف زنده و جاندار این ویژگیها شگفتی آفرین است.» </P> <P>از ویکی پدیا،دانشنامه ی ازاد</P> <P>..................................................................................</P> <P><A href="http://www.4shared.com/file/53684377/92da143a/803-Hooshang_Golsheyrie-Jen_nameh.html" target=_blank> دانلود رمان"جن نامه"از هوشنگ گلشیری</A></P> <P><A href="http://www.4shared.com/file/58147542/557e969/948-Hooshang_Golsheyrie-Shazde_Ehtejab.html" target=_blank>لینک دانلود رمان"شازده ی احتجاب"از هوشنگ گلشیری</A></P> <P><A href="http://www.4shared.com/file/53949904/8fc9d198/808-Hooshang_Golsheyrie-Kriestiyan_va_Keyd.html" target=_blank>لینک دانلود رمان"کریستین و کید"از هوشنگ گلشیری</A></P> <P> ..................................................................................</P> <P> </P> <P>موفق و تندرست باشید  <IMG height=18 src="http://blogfa.com/images/smileys/24.gif"></P> Sun, 23 Aug 2009 16:16:18 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=tarikheiran-shahnama&postid=90 tarikheiran-shahnama http://tarikheiran-shahnama.blogfa.com/post-90.aspx http://tarikheiran-shahnama.blogfa.com/post-89.aspx <STRONG>سعید نفیسی</STRONG> نویسنده، محقق، مترجم و شاعر ایرانی</P> <P><IMG src="http://img.tebyan.net/big/1387/12/127213200148126131461981298787510718619941.jpg"></P> <P><STRONG>سعید نفیسی</STRONG> فرزند علی‌اکبر ناظم‌الاطبا کرمانی، زادروز: (۱۸ خرداد ۱۲۷۴ خورشیدی) در تهران، از اعضای پیوسته فرهنگستان ایران بود و در بسیاری از موسسات فرهنگی و دانشگاههای اروپایی و آسیایی در رشته تاریخ ادبیات، تاریخ تصوف و ملل و نحل و دروس دیگر تدریس نموده است. مقاله‌ها و کتاب‌های متعدد از او باقی است و از آثار مفید او باید احوال و اشعار رودکی را نام برد. سعید نفیسی در کشورهای فرانسه و سوئیس به تحصیل پرداخت و پس از بازگشت به وطن به سمت ریاست دانشکده حقوق و سپس دانشکده ادبیات برگزیده شد.استاد سعید نفیسی در تاریخ (۲۲ آبان ۱۳۴۵ خورشیدی) برابر با (۱۳ نوامبر ۱۹۶۶ میلادی) در بیمارستان شوروی تهران بر اثر بیماری آسم و قولنج درگذشت.</P> <P>اثار</P> <UL> <LI>فرنگیس <LI>ماه نخشب <LI>آتش‌های نهفته (۱۳۳۹ ش) <LI>نیمه راه بهشت (۱۳۳۲ش) <LI>ستارگان سیاه <LI>آخرین یادگار نادر (نمایشنامه) <LI>تاریخ اجتماعی ایران (۲ جلد) <LI>فرهنگ فرانسه به فارسی (۲ جلد) <LI>تاریخ ادبیات روس <LI>سرچشمه تصوف در ایران <LI>بابک خرم دین </LI></UL> <P>تصحیح ها</P> <UL> <LI>تاریخ بیهقی <LI>دیوان خواجوی کرمانی <LI>دیوان انوری <LI>رباعیات بابا افضل کاشانی <DL> <DT>کلیات قاسم انوار </DT></DL></LI></UL> <P>ترجمه ها</P> <LI>تاریخ عمومی قرون حاضر <LI>نمونه‌ای از آثار پوشکین <LI>ایلیاد <LI>ادیسه <LI>افسانه گریلف <LI>نایب چاپارخانه </LI> <P>از ویکی پدیا،دانشنامه ی ازاد</P> <P>...........................................................................................................</P> <P><A href="http://www.4shared.com/file/100062816/18bc4cb4/babak_khorramdin_delavare_azarbayjan_az_ostad_saeede_nafeese.html" target=_blank>لینک دانلود کتاب"بابک خرمدین،دلاور اذربایجان"از استاد سعید نفیسی</A></P> <P>..........................................................................................................</P> <P> </P> <P>موفق و تندرست باشید <IMG height=18 src="http://blogfa.com/images/smileys/24.gif"></P> Sat, 22 Aug 2009 15:44:57 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=tarikheiran-shahnama&postid=89 tarikheiran-shahnama http://tarikheiran-shahnama.blogfa.com/post-89.aspx http://tarikheiran-shahnama.blogfa.com/post-88.aspx <B>محمدرضا شَفیعی کَدکَنی،</B> زاده ۱۹ مهر سال ۱۳۱۸ از نویسندگان و شاعران امروز ایران است. تخلص وی در شعر <B>م. سرشک</B> است.</P> <P><IMG src="http://www.etemaad.ir/Released/86-12-28/CHEHRE02.jpg"></P> <P>دکتر محمدرضا شفیعی کدکنی در سال ۱۳۱۸ دربخش كدكن شهرستان تربت حیدریه در استان خراسان رضوی، چشم به جهان گشود. شفیعی کدکنی دوره‌های دبستان و دبیرستان را در مشهد گذراند، و چندی‌ نیز به‌ فراگیری‌ زبان‌ و ادبیات‌ عرب, فقه،‌ کلام‌ و اصول‌ سپری کرد. او مدرک کارشناسی خود را در رشتهٔ زبان و ادبیات پارسی از دانشگاه فردوسی و مدرک دکتری را نیز در همین رشته از دانشگاه تهران گرفت. او اکنون استاد ادبیات دانشگاه تهران است. او از جمله دوستان نزدیک مهدی اخوان ثالث شاعر خراسانی به شمار می‌رود و دلبستگی خود را به اشعار وی پنهان نمی‌کرد.</P> <P>وی سرودن شعر را از جوانی به شیوه کلاسیک آغاز کرد. ولی پس از چندی به سوی سبک نو مشهور به نیما یوشیج روی آورد .او با نوشتن <I>در کوچه باغ های نیشابور</I> به نام‌آوری رسید. آثار شفیعی را می‌توان به دو گروه انتقادی و مجموعه اشعار خود وی تقسیم کرد. آثار انتقادی این نویسنده، شامل تصحیح آثار کلاسیک فارسی و نگارش مقالاتی در حوزه نظریه ادبی می‌شود، که بخشی از آن‌ها در زیر آورده شده‌اند. در میان آثار نظری شفیعی کدکنی کتاب <I>موسیقی شعر</I> جایگاهی ویژه دارد و در میان مجموعه اشعار <I>در کوچه باغ‌های نشابور</I> آوازه بیشتری دارد.</P> <P>شفیعی کدکنی را باید در زمره شاعران اجتماعی بدانیم. او در اشعار خود تصویری از جامعه ایرانی در دههٔ ۴۰ و ۵۰ خورشیدی را بازتاب می‌دهد، و با رمز و کنایه آن دوران را به خواننده می نمایاند. دلبستگی و گرایش فراوان به آیین وفرهنگ اسلامی و بخصوص خراسان نشان می‌دهد.</P> <LI>شعر سفر به خیر که از مجموعه <I>در کوچه باغ‌های نیشابور</I> گزیده شده است: <UL> <LI>« به کجا چنین شتابان؟» / گون از نسیم پرسید <LI>« دل من گرفته زاین جا / هوس سفر نداری / زغبار این بیابان؟» <LI>« همه آرزویم اما / چه کنم که بسته پایم.» <LI>« به کجا چنین شتابان؟ » <LI>« به هر آن کجا که باشد، به جز این سرا، سرایم » <LI>« سفرت به خیر اما تو و دوستی، خدا را / چو از این کویر وحشت به سلامتی گذشتی، / به شکوفه ها، به باران، / برسان سلام ما را». </LI></UL></LI> <P>و نیز شعر حاضر در اعتراض به انتخابات سراسر تقلب ریاست جمهوری ایران در سال 1388: </P> <P>« پيش از شما / به سان شما / بیشمارها / با تار عنكبوت / نوشتند روی باد / كين دولت خجستهٔ جاويد زنده باد». </P> <P>اثار</P> <OL> <LI>۱۳۴۴ - <I>زمزمه‌ها</I> <LI>۱۳۴۴ - <I>شبخوانی</I> <LI>۱۳۴۷ - <I>از زبان برگ</I> <LI>۱۳۵۰ - <I>درکوچه باغ های نیشابور</I> <LI>۱۳۵۶ - <I>بوی جوی مولیان</I> <LI>۱۳۵۶ - <I>از بودن‌ و سرودن</I> <LI>۱۳۵۶ - <I>مثل درخت‌ در شب‌ باران</I> <LI>۱۳۶۷ - <I>هزاره‌ دوم‌ آهوی‌ کوهی</I> </LI></OL> <P><A id=.D8.A2.D8.AB.D8.A7.D8.B1_.D9.86.D8.B8.D8.B1.DB.8C_.D9.88_.D8.A7.D9.86.D8.AA.D9.82.D8.A7.D8.AF.DB.8C_.D9.88_.D8.AA.D8.B5.D8.AD.DB.8C.D8.AD_.D9.88_.D8.AA.D8.B1.D8.AC.D9.85.D9.87 name=.D8.A2.D8.AB.D8.A7.D8.B1_.D9.86.D8.B8.D8.B1.DB.8C_.D9.88_.D8.A7.D9.86.D8.AA.D9.82.D8.A7.D8.AF.DB.8C_.D9.88_.D8.AA.D8.B5.D8.AD.DB.8C.D8.AD_.D9.88_.D8.AA.D8.B1.D8.AC.D9.85.D9.87></A></P> <H3><FONT size=2><SPAN class=editsection>[ویرایش]</SPAN> <SPAN class=mw-headline>آثار نظری و انتقادی و تصحیح و ترجمه</SPAN></FONT></H3> <OL> <LI><I>صور خیال در شعر فارسی</I> <LI><I>موسیقی شعر</I> <LI><I>تصحیح اسرارالتوحید</I> نوشتهٔ محمد بن منور <LI><I>تصحیح تاریخ نیشابور</I> نوشتهٔ حاکم نیشابوری <LI><I>تصحیح آثار عطار نیشابوری</I> <OL> <LI><I>تصحیح مختارنامه</I> <LI><I>تصحیح مصیبت نامه</I> <LI><I>تصحیح منطق‌الطیر</I> <LI><I>تصحیح اسرارنامه</I> <LI><I>تصحیح دیوان عطار</I> <LI><I>تصحیح تذکره الاولیاء</I> (هنوز به چاپ نرسیده است) </LI></OL> <LI><I>تصحیح آفرینش و تاریخ</I> در دو جلد <LI><I>مفلس کیمیا فروش دربارهٔ شعر انوری</I> <LI><I>زبور پارسی نگاهی به زندگی و غرل های عطار</I> <LI><I>تازیانه‌های سلوک در بارهٔ قصاید سنایی</I> <LI><I>در اقلیم روشنایی تفسیر چند غزل حکیم سنایی</I> <LI><I>شاعر آیینه ها</I> بررسی یبک هندی و شعر بیدل دهلوی <LI><I>آن سوی حرف و صوت</I> <LI><I>میراث عرفانی ایران</I> (چهار جلدی): <OL> <LI><I>دفتر روشنایی</I> (در شرح سخنان و افکار بایزید بسطامی) <LI><I>نوشته بر دریا</I> (در بیان میراث عرفانی ابوالحسن خرقانی) <LI><I>چشیدن طعم وقت</I> (در شرح عرفان و افکار ابوسعید ابوالخیر) <LI><I>حالات و سخنان ابوسعید</I> (در شرح عرفان و افکار ابوسعید ابوالخیر) </LI></OL> <LI><I>ادوار شعر فارسی از مشروطه تا سقوط سلطنت</I> <LI><I>زمینهٔ اجتماعی شعر فارسی</I> <LI><I>شعر معاصر عرب</I> <LI><I>قلندریه در تاریخ سیر دگردیسی یک اندیشه</I> <LI><I>ترجمه تصوف اسلامی و رابطه انسان و خدا</I> نوشته رینولد نیکلسون <LI>تصحیح غزلیات شمس تبریز </LI></OL> <P> ویکی پدیا،دانشنامه ازاد</P> <P>...................................................................................</P> <P><A href="http://www.4shared.com/account/file/54053518/260bf304/821-Mohamad_reza_Shafie_Kadkani-Booye_Jooye_Moolieyan.html?sId=ciaHYVwxeLDWL8V8" target=_blank>لینک دانلود"بوی جوی مولیان"از شفیعی کدکنی</A></P> <P><A href="http://www.4shared.com/account/file/54053512/c6de1a1a/819-Mohamad_reza_Shafie_Kadkani-Dar_Kooch_Bagh_hay_Neyshaboor.html?sId=ciaHYVwxeLDWL8V8" target=_blank>لینک دانلود"در کوچه باغ های نیشابور"از شفیعی کدکنی</A></P> <P>...................................................................................</P> <P> </P> <P>موفق و تندرست باشید <IMG height=18 src="http://blogfa.com/images/smileys/24.gif"></P> Mon, 17 Aug 2009 15:27:37 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=tarikheiran-shahnama&postid=88 tarikheiran-shahnama http://tarikheiran-shahnama.blogfa.com/post-88.aspx http://tarikheiran-shahnama.blogfa.com/post-87.aspx <B>صادق هدایت</B> (۲۸ بهمن ۱۲۸۱ در تهران - ۱۹ فروردین ۱۳۳۰ در پاریس)، نویسنده، مترجم و روشنفکر ایرانی است.</P> <P><IMG src="http://www.andishe.net/khayyam/images/sadegh_hedayat_01.jpg"></P> <P>هدایت از پیشگامان داستان‌نویسی نوین ایران و یک روشنفکر برجسته بود. برترین اثر وی رمان <I>بوف کور</I> است که آن را مشهورترین و درخشان‌ترین اثر ادبیات داستانی معاصر ایران دانسته‌اند.حجم آثار و مقالات نوشته شده دربارهٔ نوشته‌ها، نوع زندگی و خودکشی صادق هدایت بیان‌گر تأثیر ژرف او بر جریان روشنفکری ایران است.هرچند شهرت عام هدایت نویسندگی است، آثاری از نویسندگان بزرگ را نیز ترجمه کرده‌است.صادق هدایت در ۱۹ فروردین سال ۱۳۳۰ در پاریس خودکشی کرد. آرامگاه وی در گورستان پرلاشز پاریس واقع است.صادق هدایت در ۱۷ فوریه ۱۹۰۳ در تهران در خانواده‌ای اصل‌ونسب‌دار و متشخّص متولد شد. پدرش هدایت‌قلی‌خان (اعتضاد الملک) و نام مادرش نیرالملوک (نوهٔ مخبر السلطنهٔ هدایت) نوه عموی اعتضاد الملک بود. جدّ اعلای صادق رضاقلی‌خان هدایت از رجال معروف عصر ناصری و صاحب کتاب‌هایی چون <I>مجمع الفصحا</I> و <I>اجمل التواریخ</I> بود. صادق کوچک‌ترین فرزند خانواده بود و دو برادر و سه خواهر بزرگ‌تر از خود داشت.</P> <DIV class="thumb tright">صادق هدایت تحصیلات ابتدایی را در مدرسهٔ علمیهٔ تهران گذارند. در سال ۱۹۱۴ به دارالفنون رفت ولی در سال ۱۹۱۶ به خاطر بیماری چشم‌درد مدرسه را ترک کرد و در ۱۹۱۷ در مدرسهٔ سن‌لویی که مدرسهٔ فرانسوی‌ها بود، به تحصیل پرداخت. به گفتهٔ خود هدایت اولین آشنایی‌اش با ادبیّات جهانی در این مدرسه بود و به کشیش آن مدرسه درس فارسی می‌داد و کشیش هم او را با ادبیّات جهانی آشنا می‌کرد. در همین مدرسه صادق به علوم خفیه و متافیزیک علاقه پیدا کرد. این علاقه بعدها هم ادامه پیدا کرد و هدایت نوشتارهایی در این مورد انتشار داد. در همین دوران صادق گیاه‌خوار شده بود و به اصرار و پند بستگانش وقعی نمی‌نهاد. در سال ۱۹۲۴، در حالی که هنوز مشغول تحصیل در مقطع متوسطه بود دو کتاب کوچک انتشار داد: «انسان و حیوان» که راجع به مهربانی با حیوان‌ها و فواید گیاه‌خواری ‌است و تصحیحی از رباعیات خیام با نام <I>رباعیات خیام</I> به همراه مقدمه‌ای مفصّل.</DIV> <P>صادق هدایت در جوانی گیاه‌خوار شد و کتابی در فواید گیاه‌خواری نیز نوشت. او تا پایان عمر گیاه‌خوار باقی‌ماند. بزرگ علوی در این باره می‌نویسد: «یک بار دیدم که در کافه لاله‌زار یک نان گوشتی را که به زبان روسی بولکی می‌گفتند، به این قصد که لای آن شیرینی است، گاز زد و ناگهان چشم‌هایش سرخ شد، عرق به پیشانی‌اش نشست و داشت قی می‌کرد که دستمالی از جیبش بیرون آورد و لقمه نجویده را در آن تف کرد.»</P> <P>هدایت در ۱۹۲۵ تحصیلات متوسطه را به پایان رساند و با اوّلین گروه دانش‌آموزان اعزامی به خارج راهی بلژیک شد و در رشتهٔ مهندسی به تحصیل پرداخت. در همین سال مقالهٔ «مرگ در گان» را در روزنامهٔ <I>ایرانشهر</I> که در آلمان منتشر می‌شد به چاپ رساند و مقاله‌ای به فرانسوی به نام «جادوگری در ایران» در مجلهٔ له‌ویل دلیس نوشت. هدایت از وضع تحصیل و رشته‌اش در بلژیک راضی نبود و مترصد بود که خود را به فرانسه و در آن‌جا به پاریس که آن زمان مرکز تمدن غرب بود برساند. سر انجام در ۱۹۲۷ پس از تغییر رشته و دوندگی فراوان به پاریس منتقل شد. در همین سال نسخهٔ کامل‌تری از کتاب «انسان و حیوان» با نام <I>فواید گیاهخواری</I> با مقدمهٔ حسین کاظم‌زادهٔ ایرانشهر به چاپ می‌رسد.صادق هدایت در سال ۱۹۲۸ اقدام به خودکشی در رود مارن کرد، لیکن یک قایق ماهیگیری او را نجات داد. در همین دوران در پاریس با دختری به نام ترز دوست بود. صادق در مورد خودکشی‌اش به برادرش محمود می‌نویسد: «یک دیوانگی کردم به خیر گذشت.» ادعا شده‌است که راجع به خودکشی نخستش توضیحی به هیچ‌کس نداده‌است. اما م. فرزانه سال‌ها بعد از زبان هدایت (سال‌ها بعد از خودکشی اولش) نقل می‌کند که علت خودکشی مسائل عاطفی بوده‌است.</P> <P>نخستین نمونه‌های داستان‌های کوتاه هدایت در همان سال خودکشی‌اش صورت گرفت. نمایشنامهٔ «پروین دختر ساسان» و داستان کوتاه «مادلن» را در همین دوران نوشته‌است. پس از خودکشی نیز داستان معروف «زنده به گور» و «اسیر فرانسوی» و رسالهٔ طنزآمیز «البعثة الاسلامیه الی بلاد الافرنجیه» را نوشت.</P> <P>هدایت در سال ۱۹۳۰، بی آنکه تحصیلاتش را به پایان رسانده باشد، به تهران بازگشت و در بانک ملی مشغول به کار شد. لیکن از وضع کارش راضی نبود و در نامه‌ای که به تقی رضوی (که دوستیشان در دوران متوسطه آغاز شده بود) در پاریس نوشته‌است، از حال و روز خود شکایت می‌کند. دوستی با حسن قائمیان که پس از مرگ هدایت خود را وقف شناساندن او کرد در بانک ملی اتفاق افتاد. در همین سال مجموعه داستان زنده‌به‌گور و نمایشنامهٔ پروین دختر ساسان در تهران منتشر شد و هدایت با مسعود فرزاد، بزرگ علوی و مجتبی مینوی آشنا شده و حلقهٔ دوستی‌ای ایجاد می‌شود که نامش را گروه ربعه گذاشتند.</P> <P>در آن دوران گروهی از ادیبان کهنه‌کار بودند که با آن‌ها ادبای سبعه می‌گفتند و به گفتهٔ مجتبی مینوی «هر مجله و کتاب و روزنامه‌ای که به فارسی منتشر می‌شد از آثار قلم آن‌ها خالی نبود.» این هفت تن که درواقع بیشتر از هفت تن بودند<SUP class=reference id=cite_ref-5><A href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%B5%D8%A7%D8%AF%D9%82_%D9%87%D8%AF%D8%A7%DB%8C%D8%AA#cite_note-5">[۶]</A></SUP> شامل کسانی چون محمدتقی بهار، عباس اقبال آشتیانی، رشید یاسمی، سعید نفیسی و بدیع‌الزمان فروزانفر و محمد قزوینی می‌شدند. گروه ربعه این نام را برای دهن‌کجی به این افراد (که به نظر ایشان کهنه‌پرست بودند) انتخاب کردند. گفتگو و دیدارهای گروه ربعه در رستورانها و کافه‌های تهران بود. بعدها نیز افراد دیگری چون پرویز ناتل خانلری، عبدالحسین نوشین، غلامحسین مین‌باشیان و نیما یوشیج به این گروه اضافه شدند. این گروه به فعالیت‌های ادبی و فرهنگی پرداختند و آثاری چند در این سالها با همکاری همدیگر انتشار دادند. مینوی در بارهٔ این دوران می‌گوید: «ما با تعصب جنگ می‌کردیم و برای تحصیل آزادی می‌کوشیدیم و مرکز دایرهٔ ما صادق هدایت بود.» سال‌های ۱۳۱۰ تا ۱۳۱۴ برای هدایت دورانی پربار محسوب می‌شود و آثار تحقیقی و داستانی بسیاری انتشار داد.</P> <P><I>انیران</I> را با همکاری علوی و شین پرتو نوشت. مجموعهٔ داستان‌های کوتاه <I>سایه‌روشن</I> نمایشنامهٔ <I>مازیار</I> با مقدمهٔ مینوی، <I>کتاب مستطاب وغ‌وغ ساهاب</I> با همکاری مسعود فرزاد و مجموعه داستان‌های کوتاه <I>سه قطره خون</I> و چندین داستان کوتاه دیگر در این دوران به چاپ رسید. در این دوران شور میهن‌دوستی و بیگانه‌ستیزی در بسیاری از آثار وی موج می‌زند.همچنین هدایت برای اولین بار در ایران اقدام به جمع‌آوری متل‌ها و داستان‌های عامیانه کرد و نوشتار «اوسانه» و کتاب <I>نیرنگستان</I> را در این موضوع به چاپ رساند. به علاوه طی دو مقاله در مجلهٔ سخن راجع به فولکلور و ادبیات توده مطالبی نوشت. مجلهٔ موسیقی را هم در این دوران بنا نهاد.</P> <P>هدایت در خلال این سالها به ترجمهٔ آثاری از چخوف و نویسندگان دیگر نیز پرداخت و همچنین در کتاب <I>رباعیات خیام</I> خود تجدید نظر کرد و آن را مفصل‌تر با عنوان <I>ترانه‌های خیام</I> انتشار داد. سفرنامه‌ای هم راجع به سفرش به اصفهان به نام <I>اصفهان نصف جهان</I> نوشت.هدایت در سال ۱۳۱۵ به همراه شین پرتو به هند رفت و در آپارتمان او اقامت کرد. در هند به فراگیری زبان پهلوی نزد دانشمند پارسی‌ (از پارسیان هند) بهرام گور انکلساریا پرداخت و کارنامهٔ اردشیر پاپکان را در هند از پهلوی به فارسی ترجمه کرد.</P> <P>در طی اقامت خود در بمبئی اثر معروف خود <I>بوف کور</I> را با دست بر روی کاغذ استنیسل نوشته، به صورت پلی‌کپی در پنجاه نسخه انتشار داد و برای دوستان خود فرستاد؛ از جمله نسخه‌ای برای مجتبی مینوی که در لندن اقامت داشت و نسخه‌ای برای جمالزاده که آن زمان در ژنو بود. عده‌ای داستان <I>بوف کور</I> را محصول حال و هوای هند می‌دانند، لیکن چنانکه از گفتگوهای هدایت و فرزانه بر می‌آید هدایت کار روی این اثر را از سالها پیش شروع کرده بود به قول هدایت در گلویش گیر کرده بود<SUP>.</SUP> در نسخهٔ پلی‌کپی‌ای که از <I>بوف کور</I> در هند انتشار داد نوشته بود که چاپ اثر در ایران ممنوع است. علاوه بر اینها هدایت دو داستان به زبان فرانسوی در هند به چاپ رساند: "Lunatique" و "Sampingue".</P> <P>صادق هدایت در سال ۱۳۱۶ از هند بازگشت و دوباره در بانک ملی مشغول به کار شد. سال بعد از بانک ملی استعفا داده، در وزارت فرهنگ استخدام شد. او تا سال ۱۳۲۰ که متفقین ایران رااشغال کردند به فعالیت‌های ادبی پرداخت و چندین داستان و مقاله انتشار داد. کارنامهٔ اردشیر بابکان را در مجلهٔ موسیقی و <I>گجسته ابالیش</I> (ترجمه از متن پهلوی) را جداگانه (در انتشارات ابن سینا) چاپ کرد. با وجود این <I>بوف کور</I> همچنان در ایران منتشر نشده بود.</P> <P>در سال ۱۳۲۰ هدایت در دانشکدهٔ هنرهای زیبا با سمت مترجم استخدام شد. با اشغال ایران به دست متفقین و باز شدن فضای سیاسی <I>بوف کور</I> به صورت پاورقی در روزنامهٔ <I>ایران</I> به‌صورت سانسورشده به چاپ رسید. در سال ۱۳۲۱ مجموعهٔ <I>سگ ولگرد</I> را انتشار داده، ترجمه‌هایی از <I>شهرستان‌های ایران</I> <I>گزارش گمان‌شکن</I> و <I>یادگار جاماسپ</I> از پهلوی به فارسی صورت داد. بعد از ۱۳۲۰ تا ۱۳۲۴ و پایان جنگ جهانی دوم انتقادهای اجتماعی صادق هدایت شدت می‌گیرد. داستان بلند <I>حاجی‌آقا</I> داستان کوتاه «آب زندگی» و مجموعهٔ <I>ولنگاری</I> که همه مضامین اجتماعی دارند در این دوران به چاپ رسیدند. علاوه بر این فعالیت‌ها هدایت به نوشتن مقاله‌های نقد ادبی و ترجمهٔ آثاری از کافکا نیز پرداخت و در نشریه‌های مختلف به چاپ رساند. چند اثر دیگر پهلوی را هم ترجمه کرد. در سال ۱۳۲۴ هدایت سفری به تاشکند داشت و در انجمن فرهنگی ایران و شوروی از او تقدیر شد.</P> <P>در این دوران بسیاری از رفقای هدایت از جمله علوی و عبدالحسین نوشین به حزب توده پیوسته بودند و در مجموع نشست و برخاست وی با توده‌ای‌ها بیشتر شده بود و حتی مقالاتی در روزنامهٔ مردم که ارگان حزب توده بود با نام مستعار به چاپ رساند. لیکن علی‌رغم اصرار سردمداران حزب هرگز به حزب توده نپیوست.پس از پایان جنگ و پیش‌آمدن مسائل آذربایجان هدایت از توده‌ای‌ها هم سرخورده شد و بیش از پیش به شرایط بدبین شد. بدبینی او به شرایط در نامه‌هایی که به جمال‌زاده و شهیدنورایی نوشته‌است، دیده می‌شود.</P> <P>در سال ۱۳۲۶ به نوشتن توپ مرواری پرداخت اما این اثر تا پس از مرگش به چاپ نرسید. معروف‌ترین نام مستعار او که <I>توپ مرواری</I> هم تحت آن منتشر شد <B>هادی صداقت</B> است. در ۱۳۲۷ مقالهٔ «پیام کافکا» به صورت مقدمه‌ای بر کتاب <I>گروه محکومین</I> نوشتهٔ کافکا و ترجمهٔ حسن قائمیان نوشت. در سال ۱۳۲۹ با همکاری حسن قائمیان داستان «مسخ» کافکا را ترجمه کرد و در مجلهٔ سخن انتشار داد. در ۱۲ آذر همان سال با گرفتن گواهی پزشکی (برای اخذ روادید) و فروختن کتابهایش به فرانسه رفت. در طول اقامت در فرانسه سفری به هامبورگ داشت و نیز سعی کرد به لندن برود که موفق نشد. سرانجام در ۱۹ فروردین ۱۳۳۰ در آپارتمان اجاره‌ای‌اش در پاریس با گاز خودکشی کرد. او نخستین نویسنده و ادیب ایرانی محسوب می‌شود که خودکشی کرده است. وی چند روز قبل از انتحار بسیاری از داستان‌های چاپ‌نشده‌اش را نابود کرده بود. هدایت را در قبرستان پرلاشز به خاک سپردند. مراسم خاکسپاری‌اش با حضور عده‌ای قلیل از ایرانیان و فرانسویان صورت گرفت</P> <P>من همان قدر از شرح حال خودم رم می‌کنم که در مقابل تبلیغات امریکایی مآبانه. آیا دانستن تاریخ تولدم به درد چه کسی می‌خورد؟ اگر برای استخراج زایچه‌ام است، این مطلب فقط باید طرف توجه خودم باشد گرچه از شما چه پنهان، بارها از منجمین مشورت کرده‌ام اما پیش بینی آن‌ها هیچ وقت حقیقت نداشته. اگر برای علاقهٔ خوانندگانست باید اول مراجعه به آراء عمومی آن‌ها کرد چون اگر خودم پیش دستی بکنم مثل این است که برای جزییات احمقانهٔ زندگیم قدر و قیمتی قایل شده باشم به علاوه خیلی از جزییات است که همیشه انسان سعی می‌کند از دریچهٔ چشم دیگران خودش را قضاوت بکند و ازین جهت مراجعه به عقیدهٔ خود آن‌ها مناسب تر خواهد بود مثلاً اندازهٔ اندامم را خیاطی که برایم لباس دوخته بهتر می‌داند و پینه دوز سر گذر هم بهتر می‌داند که کفش من از کدام طرف ساییده می‌شود. این توضیحات همیشه مرا به یاد بازار چارپایان می‌اندازد که یابوی پیری را در معرض فروش می‌گذارند و برای جلب مشتری به صدای بلند جزییاتی از سن و خصایل و عیوبش نقل می‌کنند. از این گذشته، شرح حال من هیچ نکتهٔ برجسته‌ای در بر ندارد نه پیش آمد قابل توجهی در آن رخ داده نه عنوانی داشته‌ام نه دیپلم مهمی در دست دارم و نه در مدرسه شاگرد درخشانی بوده‌ام بلکه بر عکس همیشه با عدم موفقیت رو به رو شده‌ام. در اداراتی که کار کرده‌ام همیشه عضو مبهم و گمنامی بوده‌ام و روسایم از من دل خونی داشته‌اند به طوری که هر وقت استعفا داده‌ام با شادی هذیان آوری پذیرفته شده‌است روی هم رفته موجود وازدهٔ بی مصرفی قضاوت محیط دربارهٔ من می‌باشد و شاید هم حقیقت در همین باشد.</P> <P>اثار</P> <UL> <LI><I>رباعیات خیام</I> (۱۳۰۲) <LI><I>فوائد گیاهخواری</I> (۱۳۰۶) <LI><I>زنده‌بگور</I> (۱۳۰۸) (مجموعه داستان کوتاه) <LI><I>پروین دختر ساسان</I> ۱۳۰۹) (نمایشامه) <LI><I>سایه مغول</I> (۱۳۱۰) <LI><I>اصفهان نصف جهان</I> (۱۳۱۱) (سفرنامه) <LI><I>سه قطره خون</I> (۱۳۱۱) (مجموعه داستان کوتاه) <LI><I>نیرنگستان</I> (۱۳۱۲) <LI><I>سایه روشن</I> (۱۳۱۲) <LI><I>مازیار</I> (۱۳۱۲) (جستار تاریخی و یک نمایشنامه) با همکاری مجتبی مینوی <LI><I>وغ‌وغ ساهاب</I> (۱۳۱۳) با همکاری مسعود فرزاد <LI><I>ترانه‌های خیام</I> (۱۳۱۳) <LI><I>بوف کور</I> (۱۳۱۵) <LI><I>علویه خانم</I> (۱۳۲۲) <LI><I>حاجی آقا</I> (۱۳۲۴) <LI><I>افسانه آفرینش</I> (۱۳۲۵) (خیمه‌شب‌بازی در سه پرده) <LI><I>ولنگاری</I> (۱۳۲۳) <LI><I>توپ مرواری</I> (۱۳۲۷) <LI><I>سگ ولگرد</I> (مجموعه داستان کوتاه) <LI><I>کاروان اسلام (<SPAN lang=ar xml:lang="ar">البعثة الاسلامية الي البلاد الافرنجية</SPAN>)</I> <LI><I>مجموعه نوشته‌های پراکنده</I> (به کوشش حسن قائمیان) </LI></UL> <P><A id=.D8.AA.D8.B1.D8.AC.D9.85.D9.87.E2.80.8C.D9.87.D8.A7 name=.D8.AA.D8.B1.D8.AC.D9.85.D9.87.E2.80.8C.D9.87.D8.A7></A></P> <H3><SPAN class=editsection>[ویرایش]</SPAN> <SPAN class=mw-headline>ترجمه‌ها</SPAN></H3> <P><A id=.D8.AA.D8.B1.D8.AC.D9.85.D9.87_.D8.A7.D8.B2_.D8.B2.D8.A8.D8.A7.D9.86_.D9.81.D8.B1.D8.A7.D9.86.D8.B3.D9.87 name=.D8.AA.D8.B1.D8.AC.D9.85.D9.87_.D8.A7.D8.B2_.D8.B2.D8.A8.D8.A7.D9.86_.D9.81.D8.B1.D8.A7.D9.86.D8.B3.D9.87></A></P> <H4><SPAN class=editsection>[ویرایش]</SPAN> <SPAN class=mw-headline>ترجمه از زبان فرانسه</SPAN></H4> <UL> <LI><I>کور و برادرش</I> (۱۳۱۰) نوشته آرتور شنیتسلر <LI><I>کلاغ پیر</I> (۱۳۱۰) نوشته الکساندر لانژ کیلاند نویسنده نروژی <LI><I>تمشک تیغ دار</I> (۱۳۱۰) نوشته آنتون چخوف <LI><I>مرداب حبشه</I> (۱۳۱۰) نوشته گاستون شرو نویسنده فرانسوی <LI><I>جلو قانون</I> نوشته فرانتس کافکا <LI><I>مسخ</I> نوشته فرانتس کافکا <LI><I>گراکوس شکارچی</I> نوشته فرانتس کافکا <LI><I>گروه محکومین</I> نوشته فرانتس کافکا <LI><I>دیوار</I> نوشته ژان پل سارتر </LI></UL> <P><A id=.D8.AA.D8.B1.D8.AC.D9.85.D9.87_.D8.A7.D8.B2_.D9.85.D8.AA.D9.88.D9.86_.D9.BE.D9.87.D9.84.D9.88.DB.8C_.D8.A8.D9.87_.D8.B2.D8.A8.D8.A7.D9.86_.D9.81.D8.A7.D8.B1.D8.B3.DB.8C name=.D8.AA.D8.B1.D8.AC.D9.85.D9.87_.D8.A7.D8.B2_.D9.85.D8.AA.D9.88.D9.86_.D9.BE.D9.87.D9.84.D9.88.DB.8C_.D8.A8.D9.87_.D8.B2.D8.A8.D8.A7.D9.86_.D9.81.D8.A7.D8.B1.D8.B3.DB.8C></A></P> <H4><SPAN class=editsection>[ویرایش]</SPAN> <SPAN class=mw-headline>ترجمه از متون پهلوی به زبان فارسی</SPAN></H4> <UL> <LI><I>گجسته ابالیش</I> (۱۳۱۹) <LI><I>گزارش گمان‌شکن</I> (۱۳۲۲) <LI><I>یادگار جاماسب</I> (۱۳۲۲) <LI><I>کارنامه اردشیر بابکان</I> (۱۳۲۲) <LI><I>زند وهومن یسن</I> (۱۳۲۳) <LI><I>آمدن شاه بهرام ورجاوند (۱۳۲۴)</I> </LI></UL> <P>از ویکی پدیا،دانشنامه ازاد</P> <P>...................................................................................</P> <P><A href="http://www.sokhan.com/hedayat/sag_velgard.pdf" target=_blank>لینک دانلود کتاب"سگ ولگرد"از صادق هدایت</A></P> <P><A href="http://www.sokhan.com/hedayat/sgll.pdf" target=_blank>لینک دانلود کتاب"س.گ.ل.ل"از صادق هدایت</A></P> <P><A href="http://www.sokhan.com/hedayat/Zendeh_be_goor.pdf" target=_blank>لینک دانلود کتاب"زنده بگور"از صدق هدایت</A></P> <P><A href="http://www.sokhan.com/hedayat/Atash-parast.pdf" target=_blank>لینک دانلود کتاب"اتش پرست"از صادق هدایت</A></P> <P><A href="http://www.sokhan.com/hedayat/mardi-ke-nafsash-ra-kosht.pdf" target=_blank>لینک دانلود کتاب"مردی که نفسش را کشت"از صادق هدایت</A></P> <P><A href="http://www.sokhan.com/hedayat/Mordeh-khorha.pdf" target=_blank>لینک دانلود کتاب"مرده خورها"از صادق هدایت</A></P> <P>...................................................................................</P> <P> </P> <P>موفق و تندرست باشید <IMG height=18 src="http://blogfa.com/images/smileys/24.gif"></P> Sun, 16 Aug 2009 09:00:57 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=tarikheiran-shahnama&postid=87 tarikheiran-shahnama http://tarikheiran-shahnama.blogfa.com/post-87.aspx http://tarikheiran-shahnama.blogfa.com/post-86.aspx <B>احمد کسروی تبریزی</B> (۸ مهر ۱۲۶۹، ۲۰ اسفند ۱۳۲۴) تاریخ‌نویس، زبانشناس و پژوهشگر برجسته ایرانی بود. دو کتاب او به نام‌های <I>تاریخ مشروطهٔ ایران</I> و <I>تاریخ هجده‌سالهٔ آذربایجان</I> از مهم‌ترین آثار مربوط به تاریخ جنبش مشروطه‌خواهی ایران است و هنوز به آنها استناد می‌شود.</P> <P><IMG height=485 src="http://upload.wikimedia.org/wikipedia/glk/d/d8/Kas1.gif" width=362></P> <P>در کتاب <I>آذری یا زبان باستان آذربایجان</I> کسروی، برای نخستین بار این نظریه را مطرح کرد که زبان تاریخی منطقهٔ آذربایجان ایران قبل از رایج شدن زبان ترکی آذربایجانی که مورخان از آن به نام "آذری" یاد کرده‌اند، زبانی از خانوادهٔ زبانهای ایرانی بوده‌است. این نظریه هنوز مخالفانی میان قوم‌گرایان دارد اما در نزد زبان‌شناسان به صورت عام پذیرفته شده‌است.</P> <P>کسروی در جوانی به کسوت روحانیون شیعه درآمد ولی به دلایلی مدتی پس از رفتن به تهران عبا و عمامه‌اش را کنار گذاشت و در عدلیه استخدام شد و بعد از مدتی به خوزستان منتقل شد. او مدتی بعد از عدلیه برکنار شده و وکیل دعاوی شد. کسروی نشریهٔ <I>پیمان</I> (از ۱۳۱۲ تا ۱۳۲۰) و پس از اشغال ایران و برکناری رضاشاه پهلوی، نشریهٔ <I>پرچم</I> را منتشرکرد و درآن‌ها به ترویج دیدگاه‌های خود دربارهٔ دین و زبان و باورهای ایرانیان پرداخت. کسروی حزب یا جمعیتی نیز تشکیل داد و آن را باهماد آزادگان نامید.</P> <P>وی مبلغ «پاک‌دینی» (زدودن خرافات از مذهب) بود. کسروی از طرف‌داران سره‌نویسی در زبان فارسی بود ، تا به جایی که در انتهای کتاب‌هایش لغت‌نامه‌ای برای کمک به خواننده لازم به نظر می‌رسید. البته اکثر این معادل‌هایی که کسروی ساخته بود، بعدها خود به تدریج وارد زبان رایج شدند.در اواخر عمر، نوشته‌های کسروی بسیار تندتر شد؛ و کتب و نوشتارهایی حاوی حملات شدید به برخی از شاعران فارسی‌گو، بهاییت. صوفی‌گری، شیعه و شیخی‌گری منتشر کرد.</P> <P>سرانجام احمد کسروی در ساختمان کاخ دادگستری تهران در سکوت دولت و روشنفکران وقت، توسط فدائیان اسلام به اتهام الحاد و ارتداد، با ضربات متعدد چاقو به قتل رسید. قاتلین وی هیچ‌گاه مجازات نشدند.کسروی از خانواده‌ای که پشت در پشت به پیشه ملایی سرگرم بودند زاده‌شد. پدر او حاجی میرقاسم و پدر او میراحمد، و میراحمد پسر میرمحمد تقی و او پسر میرمحمد بوده‌است. پدران کسروی همه تا میراحمد ملا بوده‌اند و میراحمد هم به گفته کسروی ملایی نامی بوده که در محله‌های هکماوار و قراملک و محله‌های پیرامون ، پیروانی داشته‌است. همچنین اینان در هکماوار مسجدی به نام پدربزرگ کسروی میراحمد در هکماوار داشته‌اند. این میراحمد در ۱۲۸۷ (قمری) مرده‌است. نام مادر کسروی هم خدیجه‌خانم بود.</P> <P>با مرگ میر احمد پسر بزرگش میرمحمدحسین جای پدر را می‌گیرد و برای خواندن درس به نجف می‌رود و پس از چند سال درس خواندن به تبریز بازمی‌گردد ولی به زودی او نیز می‌میرد. پسر دیگر میراحمد حاجی میرقاسم پدر کسروی به ملایی نمی‌پردازد و به بازرگانی می‌پردازد از آنجا که مسجد خانوادگی آنها بی ملا می‌ماند،پدر کسروی آرزو داشته تا دارای پسری گردد که جای پدربزرگش را در مسجد بگیرد و از این‌رو هر پسری را که از او زاییده می‌شده میراحمد می‌نامد،ولی پسرهای او یکی‌یکی پس از زایش می‌میرند تا اینکه کسروی زاده می‌شود. او چهارمین پسری بوده که حاجی میرقاسم میراحمد نام‌می‌نهد.</P> <P>کسروی در روز چهارشنبه ۸ مهر سال ۱۲۶۹ خورشیدی(برابر با ۱۴ صفر ۱۳۰۸ (قمری)) در محله هکماوار یا حکماوار یا حکم‌آباد در شهر تبریز زاده شد. خانواده‌اش او را که نخستین پسر خاندانشان بود ارج می‌گذاردند. مادرش او را از بازی کردن و آمیزش با دیگر همسالان بازمی‌داشته‌است. به گفته خود کسروی از پنج سالگی سر او را برپایه آیین آن زمان می‌تراشیده‌اند که او از این کار بسیار آزرده‌می‌شده‌است. وی را از شش سالگی به مکتبی در هکماوار فرستادند،آخوند آن مکتب ملا بخشعلی نام‌داشته و به گفته کسروی از زبان فارسی چیز چندانی نمی‌دانسته و چون دندان نداشته گفتارش به خوبی به گوش نمی‌رسیده‌است. با این همه کسروی درآموختن در سنجش با همسالانش پیشتاز بوده و بسیاری چیزها را با کوشش خود و یاری خانواده‌اش آموخت. در ۱۲ سالگی پدرش درگذشت و (بعد از دو سال کار قالیبافی) دوباره به مدرسه دینی بازگشت و طبق وصیت پدر آنرا ادامه داد. حاجی میرمحسن آقا که شوهر عمه و قیم خانواده کسروی بود وی را به مدرسه طالبیه فرستاد. در آن مدرسه نخست کسروی در مکتب مردی به نام ملا حسن به درس خواندن پرداخت. کسروی نخستین بار در همین مدرسه طالبیه با شیخ محمد خیابانی که درس هیئت بطلمیوسی می‌گفت آشناشد.</P> <P>در ۱۲۸۵ (برابر با ۱۳۲۴ (قمری)) و هم‌زمان با آغاز این جنبش در تبریز کسروی نخستین بار با نام مشروطه برخوردکرد و به گفته خود از همان آغاز به مشروطه دل‌بست. در همین هنگام ملای جوانی در هکماوار به دامادی میرمحسن آقا -قیم خانواده کسروی- درآمده و میرمحسن هم مسجد نیای کسروی را بدو سپرده بود و کسروی را نیز وادار کرده‌بود که از او درس آموزد. ولی کار ان دو به دشمنی کشیده‌بود. گرایش کسروی به مشروطه و مخالفت این ملا و میرمحسن‌آقا با مشروطه نیز دشمنی ایشان را بیشتر می‌کرد. از این رو کسروی از آموختن از وی دست کشید و در نتیجه قیم خانواده او هم از کسروی رنجید و برخوردش را با او عوض‌کرد.در ۱۲۸۷(برابر با ۱۳۲۶ (قمری)) محمدعلی شاه قاجار مجلس را به توپ بست. در این هنگام حاجی میرزا حسن مجتهد با گروهی از هم‌اندیشانش در دوچی انجمن اسلامیه را پدید آوردند و کسروی که در این زمان هنوز طلبه بود بیننده این رخدادها بود. پس از آن چهار ماه تبریز دچار درگیری و خونریزی بود که هوده‌اش برچیده‌شدن اسلامیه بود. کسروی که در این زمان هفده‌ساله بود به ناچار خانه‌نشین شد و به خواندن کتاب پرداخت. در این زمان بیشتر مردمان هکماوار و همچنین خانواده کسروی دشمن مشروطه بودند و کسروی که به مشروطه دلبستگی پیداکرده بود به ناچار دلبستگی خود را پنهان می‌داشت. در این میان رخدادهای تبریز را دنبال می‌کرد تا اینکه تبریز رو به آرامش برداشت و کسروی دوباره به درس‌خواندن پرداخت. پس از دو سال درس خواندن سرانجام وی به درجه ملایی رسید.</P> <P>در تابستان ۱۲۸۹ (۱۳۲۸ (قمری)) کسروی به بیماری تیفوس دچارشد. براثر این بیماری کسروی گرفتار یک ناتوانی پیوسته‌ای شد که همواره با بود،کمخون شد و چشم‌هایش کمسوگردید و دندان‌هایش رو به پوسیدن‌گذاشت،موهایش اندک‌اندک سپید شد و به بدگواری(سوء هاضمه) دچارشد.</P> <P>پس از رهایی از بیماری خویشانش و اهل محل به گفته خودش به زور وی را به مسجدنیاییش بردند تا ملای آنجا شود و برپایه گفته‌های خود کسروی از این پیشه ملایی و به منبر رفتن همواره دچار شرمندگی بود و در اندیشه جستن کاری دیگر. از سوی دیگر ملای رقیب که داماد قیم او میرمحسن بود نیز بر ضد کسروی تبلیغ می‌کرد و وی را مشروطه‌چی می‌خواند تا مردم را از گرد او بپراکند.در این زمان کسروی دو برادر کوچکش را به دبستان نجات فرستاد که این کار نیز از دید مردم آن زمان کاری پسندیده‌نبود چه که برادر ان او نیز مانند دیگر سیدها دستار به سر نمی‌بستند و شال سبز هم نمی‌پوشیدند. کسروی نیز پوششی نه به مانند دیگر ملایان برگزیده‌بود،ریشش را می‌تراشید،کفش پاشنه‌بلند و جوراب ماشین‌باف می‌پوشید،عمامه کوچک به سر می‌گذاشت،شالش را سفت می‌بست و عینک به چشم می‌زد که همه اینها را دلیل فرنگی‌پرستی او می‌شمردند. از این گذشته روضه نمی‌خواند و روضه‌خوانان را نقد می‌کرد و به گفته خود تنها به کارهایی چون خواندن خطبه عقد می‌پرداخت. از این زمان خود اداره خانواده‌اش را به دست گرفت ولی دچار تنگدستی‌شد. در این هنگام به از بر کردن قرآن پرداخت و کوشید تا معنای آیه‌های قرآن را نیز بیاموزد.</P> <P><A id=.D8.A2.D8.B4.D9.86.D8.A7.DB.8C.DB.8C_.D8.A8.D8.A7_.D8.AF.D8.A7.D9.86.D8.B4.E2.80.8C.D9.87.D8.A7.DB.8C_.D8.B1.D9.88.D8.B2.5B.DB.B1.DB.B0.5D name=.D8.A2.D8.B4.D9.86.D8.A7.DB.8C.DB.8C_.D8.A8.D8.A7_.D8.AF.D8.A7.D9.86.D8.B4.E2.80.8C.D9.87.D8.A7.DB.8C_.D8.B1.D9.88.D8.B2.5B.DB.B1.DB.B0.5D></A></P> <H3><SPAN class=mw-headline>آشنایی با دانش‌های روز</SPAN></H3> <P>در ۱۲۹۰(برابر با ۱۳۲۹ (قمری)) محمدعلی شاه قاجار به هوای بازپس‌گیری تاج‌وتخت به ایران برگشت و در اینجا و آنجای کشور میان مشروطه‌خواهان و هواخواهان شاه پیشین درگیری و جنگ برخاست،تبریز نیز از آشوب در امان نبود. در این زمان کسروی به گفته خود کمتر از هکماوار بیرون‌می‌رفت. در تابستان همان سال ستاره دنباله‌دار هالی هم پدیدارشد. کسروی با شور بسیار شب‌ها به بام خانه می‌رفت و این ستاره‌ را می‌نگریست و به گفته خودش این ستاره و کنجکاوی برای دانستن رازش بود که کسروی را به دانش‌های روز آن زمان رهنمون‌شد. روزی یک شماره از ماهنامه عربی مصری المقتطف به دست کسروی افتاد که گفتاری درباره هالی در آن بود. این‌چنین با دانش نوین ستاره‌شناسی آشناشد و به جستجوی کتاب‌هایی درباره دانش‌های اروپایی چون فیزیک و شیمی پرداخت. درباره ستاره‌شناسی کتاب هیئت طالبوف را یافته و خواند.</P> <P><A id=.DA.A9.D9.86.D8.A7.D8.B1_.DA.AF.D8.B0.D8.A7.D8.B4.D8.AA.D9.86_.D9.BE.DB.8C.D8.B4.D9.87_.D9.85.D9.84.D8.A7.DB.8C.DB.8C.5B.DB.B1.DB.B1.5D name=.DA.A9.D9.86.D8.A7.D8.B1_.DA.AF.D8.B0.D8.A7.D8.B4.D8.AA.D9.86_.D9.BE.DB.8C.D8.B4.D9.87_.D9.85.D9.84.D8.A7.DB.8C.DB.8C.5B.DB.B1.DB.B1.5D></A></P> <H3><SPAN class=mw-headline>کنار گذاشتن پیشه ملایی</SPAN></H3> <P>در ۲۹ آذر ۱۲۹۰ روس‌ها با مجاهدان در تبریز درگیرشدند. کسروی اگرچه در هکماوار از درگیری دور بود،ولی این درگیری و پایداری ایرانیان بر او اثرگذارد و چون محرم هم آغازشده‌بود بر منبر مردمان را می‌شوراند. کسروی به این هم بسنده‌نکرده و کوشید با چندتنی تفنگ فراهم‌کرده به جنگجویان بپیوندند. ولی جنگ چهار روز بیشتر به درازا نکشید و مجاهدان از شهر بیرون‌رفتند و روس‌ها بر تبریز چیره‌شدند و صمد خان از دشمنان دیرین مشروطه را بر شهر گماردند. ملایان مخالف مشروطه و پیروانشان هم خشونت سختی را به مشروطه خواهان رواداشتند. کسروی نیز ناچارشد با فشار حاجی میر محسن آقا قیم خانواده‌شان در باغ امیر به دیدار صمدخان برود. با این همه برای آن چند روزی که او به منبررفته بود ملایان تکفیرش‌ کردند و ملایی هم که در هکماوار هماورد او بود اوباش را می‌انگیزاند تا به او آسیب‌ بزنند و سرانجام هم مردم اندک‌اندک از گرد منبر او پراکنده‌شدند و او اینگونه از ملایی کناره‌گرفت و به گفته خود زنجیر ملایی از گردنش برداشته‌شد.</P> <P>از این پس کسروی چندی خانه‌نشین‌بود و به خواندن کتاب‌های گوناگون می‌پرداخت و با دانش‌های روز آشنا می‌شد و کم‌کم دوستانی هم از میان آزادی‌خواهان یافت. یکی از کتاب‌هایی که به گفته کسروی خواندنش تکانی بر او آورد کتاب سیاحتنامه ابراهیم بیگ بود.کسروی از راه مغازه‌ای که از آن کتاب می‌خرید با چند تن از آزادیخواهان آشناشد که یکی از آنان خیابانی بود که پس از بسته شدن مجلس به قفقاز و از آنجا به تبریز آمده‌بود و اینچنین میان ایشان دوستی پدیدآمد. همچنین با رضا سلطانزاده آشناشد که این دوستی پایداری بود و تا سال‌های واپسین زندگی کسروی نیز برپابود.</P> <P>در این هنگام کسروی با دخترعمه خود-دختر بزرگ خانواده‌شان میرمحسن آقا- پیمان زناشویی بست. ولی در این هنگام آزارهایی از ملایان می‌دید و او را به فرنگی‌پرستی و ناباوری به دین متهم‌می‌کردند. از سوی دیگر چون کاری نداشت دچار تنگدستی‌شد،به ناچار به فروش کتاب‌هایش دست زد و البته از دوستان دیرینه پدرش یاری‌می‌گرفت. به کسروی پیشنهاد‌شد به جوراب‌بافی بپردازد پس یک ماشین جوراب‌بافی خرید،ولی ماشین ناسالم بود و کسروی آن را پس داد،با این همه فروشنده پیش‌ پرداخت وی را بازنگرداند. ماشین دیگر خرید ولی این یکی هم دچار مشکل‌شد و او آن را باخت.</P> <P>در این زمان کسروی که در فراهم‌اوردن پیشه‌ای ناکام‌مانده‌بود و کتاب‌هایش را نیز فروخته بود بسیار افسرده‌شد. در این زمان دلبستگی او به سه رشته ریاضی،تاریخ و زبان عربی بود و او زمانش را به آموختن و خواندن این‌ها می‌گذراند. در این زمان برای مجله‌ای به نام العرفان در صیدا به چاپ‌می‌رسید گفتاری به عربی نوشت و فرستاد که این نشریه بی کم‌وکاست به چاپ‌رساند.در تابستان ۱۲۹۳(۱۳۳۲ (قمری)) جنگ جهانی یکم در اروپا آغازشد. در این زمان عثمانی تا تبریز پیشروی کرد و روسیه را پس‌ زد،ولی چندی نگذشت که شکست‌خورد و پس نشست. اینچنین آذربایجان میدان جنگ دولت‌های درگیر در جنگ شده‌بود.</P> <P>در ۱۲۹۴(۱۳۳۳ (قمری)) کسروی در پی دانش‌های نوین خود را نیازمند آموختن زبانی اروپایی دید. نخست کوشید فرانسوی بیاموزد ولی دانست که بی‌آموزگار نمی‌تواند. پس خواست به مدرسه آمریکایی مموریال اسکول در تبریز برود از این‌رو به نزد مستر چسپ مدیر آن مدرسه رفت و خواهش خود بازگفت. چسپ بالا بودن سال کسروی را منعی بر شاگردی او در آن مدرسه دانسته و بدو پیشنهادکرده‌بود که در جایگاه آموزگاری بدانجا برود و روزی دو ساعت هم خود به آموختن بپردازد،کسروی هم که از بیکاری رنج‌می برده آن پیشنهاد را می‌پذیرد و به آموزاندن درس عربی به شاگردها پرداخته و خود نیز به آموختن زبان انگلیسی پرداخت. در همان ماه‌های نخست بود که خودآموزی درباره اسپرانتو یافت و بدان زبان دلبسته‌شد. همچنین روشی را برای آموزاندن عربی به شاگردان برگزید. سپس کتابی دربردارنده این متد به نام <I>النجمة‌الدریة</I> نگاشت که تا چندی در دبیرستان‌های تبریز آموزانده‌می‌شد. در مدرسه آمریکایی سه تیره مسیحی(ارمنی و آشوری)،مسلمان و گورانی(یا علی‌اللهی) بودند که میان مسیحیان و مسلمانان درگیری بود و کسروی نیز از این درگیری آسوده‌نماند. برخی از مسئولان مسلمان آنجا نیز با وی دشمنی می‌نمودند. با این همه کسروی چسپ را مرد درستی می‌خواند که از پی‌ورزی دینی به دور بود.</P> <P>میان سال‌های ۱۲۹۴ و ۱۲۹۵ کسروی که با تاریخ و باورهای بهایی آشنا بود با مبلغان این دین بحث‌هایی داشت.در این زمان نیز کسروی به گفته خود از آزار ملایانی که رفتن به مدرسه آمریکایی را برای خواندن درس بابی می‌دانستند آزارها می‌دید.</P> <P> بازه زمانی بسته‌شدن مدرسه در ۱۱ تیر۱۲۹۵(۱ رمضان۱۳۳۴ (قمری)) کسروی برای یافتن کاری و نیز به دست آوردن تندرستی(پزشکان برای بهبودی بیشتر بدو پیشنهاد سفر داده بودند) وامی از آشنایان گرفت و با راه‌آهن راهی قفقاز شد. در این سفر کسروی کوشید تا زبان روسی را بیاموزد. به تفلیس رفت و پس از دو روز راهی باکو شد. در باکو کاری نیافت پس سوار کشتی شده به عشق‌آباد رهسپارشد. آنگاه به مشهد رفت و پس از یکماه از آن راهی که آمده‌بود به باکو بازگشت و چون دوباره کاری نیافت باز به تفلیس رفت. در تفلیس با آزادی‌خواهانی آشنا شد و همچنین از آن شهر و مردمانش خوشش آمد پس چندی در آن سامان ماندگار شد. در آنجا با گیاه‌شناسی آشناشد. با این همه کاری در آنجا نیافت. پس در نیمه مهرماه به انگیزه نامه مادرش و فراخوان مستر چسپ مدیر مدرسه به تبریز بازگشت.در بازگشت دشمنی میان مسلمانان و ارمنیان بیشترشده و کسروی هم برخوردهای لفظی‌ای با آنان داشت تا اینکه یک روز هنگام برون‌شُد از مدرسه چند دانش‌آموز ارمنی وی را دنبال کرده و عبایش را کشیده و برده‌بودند. این کار به اعتصاب مسلمانان در مدرسه انجامید و اگرچه با پا درمیانی مدیر دانش‌آموزان از وی پوزش‌ خواستند ولی کسروی که رنجیده‌بود دیگر به مدرسه نرفت.</P> <P>پس از بیکاری کسروی کتاب النجمة‌الدریة را در زمان آزادی که به دست آورده بود نگاشت که از این کتاب بالاتر یادشده‌است. با چاپ این کتاب با اداره فرهنگ آذربایجان آشنایی یافت. در این هنگام سال ۱۲۹۶(۱۳۳۵ (قمری)) بود که نیکولای دوم واپسین تزار روسیه سرنگون‌شد. این سرنگونی بر روزگار آن زمان ایران و به ویژه تبریز که روس‌ها درآنجا نفوذ داشتند اثرگذار بود. در این میان خیابانی دست به بازگشایی حزب دموکرات در آذربایجان‌ زد. در این هنگام به گفته کسروی برخی از مشروطه‌خواهان که در شش سال گذشته از دیگران آزارهای بسیاری دیده بودند سر به کینه‌جویی برداشتند که کسروی می‌کوشید آن‌ها را آرام نگه‌دارد و به چند تن از دشمنان دیروزش نیز پناه داده‌بود. در این هنگام بود که دبیرستان‌ها باز می‌شد و کسروی را برای آموزش عربی در دبیرستان خواندند. در این هنگام بود که کسروی به دموکرات‌ها پیوست.</P> <P>در این هنگام در تبریز بیماری وبا پخش‌ شد و کسروی هم دچار این بیماری‌شد. در همین زمان تبریز دچار خشکسالی نیز شد. در این هنگام دولت به مردم آرد می‌داد و دموکرات‌ها نیز میانجی پخش آرد میان مردم بودند. کسروی هم در هکماوار در این کار به کوشش پرداخت.</P> <P>در این زمان در روسیه کمونیست‌ها بر سر کار آمده‌بودند. در ایران هم آشوب به پا بود،به ویژه در آذربایجان روس‌های در حال پس‌نشینی دست به تاراج و ویرانی شهرهایی چون خوی زدند. در ارومیه و سلماس هم شورش آسوری‌ها خونریزی‌ها پدیدآورد. با آمدن زمستان دولت که به بی‌چیزان نان می‌داد خود دچار گرفتاری‌شد و از جیره ایشان کاست. آنگاه بیماری‌های تیفوس و تیفوئید هم در تبریز گسترش‌ یافت و کشته‌های بسیاری به‌جای‌گذارد. در این میان یکی از برادران و نیز خواهرزاده کسروی نیز دچار بیماری شدند ولی بهبود یافتند ولی چون مادر کسروی خدیجه خانم به تیفوس دچارشد بهبود نیافت و درگذشت. این رویداد کسروی را آزرد و به گفته خود پس از مرگ پدرش غمبارترین رخداد زندگیش بود.</P> <P>در ۱۲۹۷ سپاهیان عثمانی به آذربایجان ریختند و جای روس‌ها را گرفتند. اینان به دموکرات‌ها بدبین بودند پس خیابانی و چند تن از یارانش را گرفتند و از تبریز بیرون‌راندند. عثمانی‌ها در تبریز باهمادی را به نام اتحاد اسلام پدیدآوردند که گروهی از تبریزیان و نیز دموکرات‌ها بدان پیوستند ولی کسروی بدان‌ها نپیوست. در این هنگام کسروی که در هکماوار دشمنان چندی داشت بهتر دید که جای زندگیش را عوض‌کند،پس به لیلاوا که در آن زمان یکی از بهترین کوی‌ها تبریز بود کوچید. در این زمان میرزا تقی‌خان نامی از یاران خیابانی به همدستی عثمانیان روزنامه‌ای به زبان ترکی به نام آذرآبادگان پایه‌ریزی کرده و در آن به تبلیغ پانترکیسم پرداخته‌بود. با این همه چون جنگ جهانی یکم به شکست متحدین انجامیده‌بود در مهرماه همان سال سپاهیان عثمانی تبریز را رهاکردند و رفتند و اتحاد اسلام نیز فروپاشید. پس کسروی و دیگر دموکرات‌ها به بازسازی سازمان خود پرداختند و کسانی را که با عثمانیان همکاری کرده و در گسترش پانترکیسم کوشیده بودند را از حزب راند. اینان چنین نهادند که از این پس حزب از زبان فارسی بهره‌برد و یکی از آرمان‌های خود را نیز گسترش این زبان در آذربایجان بگذارد. در این میان خیابانی به تبریز برگشت ولی برخی کارهایش از جمله برگرداندن رانده شدگان از حزب و نیز انداختن گناه ترورهای پیشینش در تبریز را بر گردن دیگران ، دموکرات‌ها را از او رنجیده‌ساخت. در این میان کسروی هم دلزده‌شده و از حزب پاکشید. با آغاز انتخابات دور چهارم مجلس در ۲۱ تیر  ۱۲۸۹ خیابانی دوباره دموکرات‌ها را گردآورد و از کردار پیشینش پوزش‌ خواسته خواهان همبستگی دوباره دموکرات‌ها شد. ولی باز هم خودکامگی خیابانی کسروی و دیگران را آزرده‌می‌ساخت. در این هنگام وثوق‌الدوله قرارداد ۱۹۱۹ را با انگلستان بست،ولی خیابانی بر خلاف چشمداشت یارانش خاموشی گزید و بر آن نتاخت،این نیز رنجش دموکرات ها را افزون ساخت. در همین زمان بود که کسروی به کار در عدلیه پرداخت (۲۴ شهریور۱۲۹۸).</P> <P>در همین هنگام کار دو دستگی میان دموکرات‌ها بالا گرفت و هم‌اندیشان کسروی از حزب انشعاب‌دادند و دسته تنقیدیون را پدیدآوردند. در واپسین دیداری که میان کسروی و خیابانی پدیدآمده‌بود این دو به درشتی با هم سخن‌گفتند و پس از آن کسروی دیگر با خیابانی دیداری نداشت. اگرچه کسروی در زندگی‌نامه‌اش از آن درشتی در برابر مردی که هژده یا هفده سال از او بزرگ‌تر بود ابراز پشیمانی‌کرده‌است.</P> <P>خیابانی اندکی پس از آن در روز سه شنبه ۱۷ فروردین۱۲۹۸ بر دولت شورید. کسروی و یارانش دسته خود را منحل‌کردند ولی خیابانی به تعقیب آنان پرداخته و گروهی از ایشان را آزارانده بود. کسروی هم به ناچار خانه نشین‌شد. پس از چند روز به ناچار به فخرآباد دهی در دو فرسنگی تبریز رفت. پس از دو هفته سرگرد ادموند رئیس اداره سیاسی بریتانیا خواستار دیدار با کسروی شد. کسروی به کنسولخانه بریتانیا در تبریز رفت و با ادموند دیدارکرد. به گفته کسروی نگرانی انگلستان از گسترش بلشویسم بود چه که میرزا کوچک خان هم با اینان همپیمان شده‌ بود و بریتانیا می‌خواست از مرام خیابانی سردرآورد. ادموند می‌خواسته که کسروی را برانگیزاند تا ستیز با خیابانی را پی‌گیرد،ولی کسروی نپذیرفته و بدو شرح داده که نخست دستة ایشان در هماوردی با خیابانی ناتوانند و دوم آنکه چون خیزش او برای آذربایجانست به رویارویی با او تن نخواهد داد. در همین هنگام نیز از نخست وزیری به دسته تنقیدیون تلگراف رمزی‌ای رسیده بود که اگر به نبرد با خیابانی برخیزید دولت به شما یاری‌خواهد رساند که آن هم پذیرفته نشد. در این هنگام کسروی باز به تبریز بازگشته‌بود ولی خود و دوستانش زیر فشار و تحدید بودند.</P> <P>چون گروهی از یاران کسروی دربند خیابانی گرفتار آمدند کسروی به ناچار با همسرش از تبریز بیرون رفت،شهرها و دیه‌ها را تنها گذراند تا اینکه در شاهین‌دژ به تب نوبه دچارشد و یک ماه و نیم در آن سامان ماندگارشد. در آن‌جا مهمان حاجی میرزاآقا بلوری بود. چون در آن‌جا پزشکی نبود میزبانش به خواهش کسروی وی را روانه تهران کرد.</P> <P>در تهران کسروی با یارانش که خیابانی ایشان را از تبریز رانده‌بود دیدارکرد. با اینکه بیماری او را رهانکرده‌بود به جستجوی کار برخاست. سرانجام برای آموزگاری عربی در دبیرستان ثروت پذیرفته شد. در تهران نشست‌هایی برگذار می‌شد و از کسروی درخواست می‌شد تا به ستیز با خیابانی بپردازد،ولی کسروی از این کار پرهیز می‌نمود. در این میان مخبرالسلطنه که والی تازه آذربایجان شده بود از کسروی خواست تا در خواباندن شورش خیابانی همراه او باشد،ولی کسروی نپذیرفت. خیابانی دو هفته پس از آن کشته شد-یا خودکشی‌کرد- و شورشش فرونشانده‌شد.</P> <P>در تهران نوشتارهایی درباره نارسیدگی به گور نادرشاه افشار نوشت که این کوشش‌ها به آشنایی او با گروه‌های اسپرانتودان هم انجامید. همچنین نشست‌ها و بحث‌هایی با بهاییان داشت. در این میان به او ریاست عدلیه تبریز را کردند که نپذیرفت. در این میان کسروی هنوز خانواده‌اش را به تهران نیاورده بود و برای این کار پول بسنده‌ای نداشت. در این میان بدو عضویت در استیناف تبریز را پیشنهادکردند که او پذیرفت. در بهمن به سوی تبریز راه افتاد،برف و بوران او را بیست روز در راه نگه‌داشت. در این هنگام آذربایجان چون دیگر جاهای ایران آشفته‌بوده و اسماعیل آقا سمتقو بر ارومیه چیره‌گشته‌بود. عدلیه نیز آنگونه که کسروی می‌گفت دچار فساد بسیاری بوده‌است. روزنامه ملانصرالدین که در پی شورش قفقاز این زمان در آذربایجان پخش می‌شد نیز به این تباهی به زبان طنز می‌پرداخت. با این همه کسروی سه هفته بیشتر در تبریز نماند چه که سید ضیاءالدین طباطبایی با کودتا دولت را در دست‌گرفته و او در ۲۳ اسفند دستور به بستن عدلیه داده‌بود. اینچنین کسروی باز بیکارگردیده و با تنگدستی روبه‌روگشت. در بهار ۱۳۰۰ سید ضیا برافتاد و احمد قوام جای او را گرفت،با این همه عدلیه باز بسته‌ماند. در این زمان بلشویک‌ها در باکو مغازه برادر کسروی را تارج‌کرده‌بودند و هنگامی که او به تبریز بازمی‌گشت شاهسون‌ها بازمانده داراییش را گرفته و وی را لخت ‌کرده‌بودند. به ناچار کسروی کتاب‌هایش را به برادر واگذاشت تا کتابخانه‌ای گشوده و بیکار نماند. در این هنگام مخبرالسلطنه هم که رابطه خوبی با کسروی داشت حقوق بازمانده کسروی را به وی پرداخت‌کرد و او قرض‌های خود را پرداخت کرد و تا اندازه‌ای از تنگی رست. آهنگ رفتن به تهران را داشت که با بیماری همسرش روبه‌رو گشت. در این هنگام وی با گروهی از اندیشمندان به گسترش اسپرانتو در تبریز می‌کوشید. در پایان شهریور همان سال بود که حال همسر کسروی بدترشد و دست پایش دچار آماس گردید. پزشکان تشخیص دادند که او دچار استسقای زقی شده‌است و باید عمل‌شود. پس از عمل دو روزی حالش بهترشد ولی شب دوم به ناگاه درگذشت و اندوهی بزرگ گریبان کسروی را گرفت.</P> <P>همسر نخست کسروی کوچک‌ترین دختر عمه‌اش بود و کسروی به او دلبستگی‌ای نداشت و تنها با پافشاری خانواده به زناشویی با او تن‌داده‌بود. ولی پس از زناشویی به گفته کسروی آن زن با پاکدلی و سادگی‌اش مهر خود را در دل کسروی نشانده بود. او در هنگامی که به عقد کسروی درآمد </P> <P>پس از به سر آمدن چهلم همسرش در ۲۹ شهریور کسروی فرزندانش را به برادرش سپرد و دوباره راهی تهران‌شد. هنگامی که کسروی در راه تهران بود رخداد کشته شدن محمدتقی خان پسیان در خراسان روی‌داد. در ۲۱ مهر پس از سفری دراز به تهران رسید و پس از چندی استراحت به دیدار وزیر آن زمان عدلیه عمیدالسلطنه رفت ولی در عدلیه جا برای کار او بازنبود. این‌چنین کسروی باز گرفتار بی‌پولی شد. او در تهران دوباره همسری گزید. سرانجام او را عضو استیناف مازندران کردند. در ۲۶ آبان کسروی راهی مازندران شد که در آن روزگار تنها راه رفتن به آن سامان بهره‌بری از اسب و استر بود و کسروی هم از چارواداری اسبی کرایه کرد و راهی‌شد. در این زمان امیرمؤید سوادکوهی در سوادکوه بر دولت شوریده بود و سردارسپه(رضاشاه پهلوی آینده) برای سرکوب او سپاه به آن سامان فرستاده بود و کاروان کسروی در فیروزکوه از پی‌گیری سفر بازداشته شد. پس قزاق‌ها او را با کاروان دیگری روانه‌کردند ولی چون کاروان از همراهی کسروی خشنود نمی‌بودند کسروی از ایشان جداشده و پای پیاده به سوی ساری به راه‌افتاد. در این سفر بود که کسروی نخستین بار با گویش‌های ایرانی برخورد کرد و از بودن آن‌ها آگاه‌شد. او با هر سختی‌ای بود سرانجام به ساری رسید و چهار ماه در آن‌جا ماند و همسرش را نیز بدانجا آورد. او از زندگی در مازندران لذت می‌برد و در آن‌جا به آموختن گویش مازندرانی و مطالعه پرداخت. در این زمان سمیتقو به مهاباد دست ‌یافته و ژاندارم‌های تسلیم شده آن جا را کشتار کرده‌بود. از سوی دیگر در مازندران شورش امیرمؤید فرونشسته و وی تسلیم‌شده‌بود.</P> <P>در اسفند از تهران خبر دادند که استیناف مازندران برچیده شده‌است،به ناچار کسروی راهی تهران‌شد. در بازگشت به تهران با تیمورتاش دیدارکرد و این زمینه آشنایی آینده تیمورتاش با او شد. پس از چندی از سوی عدلیه او را به دماوند فرستادند تا اختلافات میان کارکنان عدلیه و حکمران آن‌جا را چاره‌جویی‌کند. پس از حل اختلاف خواستند که او در دماوند بماند و کسروی نیز پذیرفت. در این زمان کسروی آغاز به نوشتن <I>آذربایجان فی ثمانیة عشر عاماً</I> و فرستادن آن به ماهنامه <I>العرفان</I> را کرد. در مهرماه قانونی گذارده‌شد که برپایه آن دانش قاضیان را بیازمایند،پس کسروی برای آزمون روانه تهران شد و وی بالاترین نمره این آزمون را گرفت. دو ماهی در تهران ماند و این زمان را به پژوهش درباره تاریخ مازندران پرداخت و یادداشت‌هایی به نام تاریخ طبرستان در هفته‌نامه نوبهار نگاشت و پژوهشی درباره نسخه خطی ابن اسفندیار و سنجش آن با نسخه‌های بیرون از کشور کرد که او خود این را سرآغاز نویسندگی خود می‌دانست.</P> <P>پس از چندی وی را به زنجان-که بر سر کنارگذاشتن رئیس پیشین محکمه آن سامان مشکل داشتند- فرستادند. پس از دو ماه به وی پیشنهاد شد به اراک برود و او پذیرفت،ولی با سر و صدای مردم زنجان که خواستار ماندن او بودند این پیشنهاد پس‌گرفته‌شد. در زنجان نوشتن آذربایجان فی ثمانیة عشر عاماً را از گرفت. همچنین به پژوهش درباره رویدادهای در پیوند با جنبش بابیه در زنجان پرداخت که درآینده در نوشتن کتاب بهاییگری از آن‌ها یاری‌گرفت. همچنین اختلاف لهجه زنجانی‌ها و آذربایجانی‌ها کسروی را برانگیخت تا درباره زبان ترکی و نوشته‌ها و اثرهای این زبان به پژوهش پردازد.</P> <P>در پایان تابستان ۱۳۰۱ کسروی را برای آزمایش کارمندان عدلیه به قزوین فرستادند. وی با خانواده به قزوین رفت و یک ماه در آنجا ماند و در آنجا آگاهی‌هایی درباره قرة‌العین به‌دست آورد. پس از آن دوباره به زنجان بازگشت. در این میات سفری هم به سلطانیه کرد.</P> <P>وی تا آغاز نخست‌وزیری سردارسپه (رضا شاه پهلوی آینده) در آنجا بود. در این زمان معاضدالسلطنه وزیر عدلیه شده‌بود، وی کسروی را به تهران خواست و بدو پیشنهاد رفتن به خوزستان -که در آن زمان گرفتار شیخ خزعل بود- را داد. کسروی نیز شرط‌هایی برای پذیرش خوزستان به میان گذاشت که چون پذیرفته‌ شد کسروی هم پذیرفت که به خوزستان راهی‌ شود. پیش از رفتن برای نخستین بار بود که با رضاخان سردارسپه دیدار کرد. سردارسپه به کسروی سپرد که عدلیه‌ای برپا کند که از عدلیه انگلیس در آن سوی اروندرود برتری‌گیرد. کسروی هم به راه‌افتاد و از راه عراق(بغداد و بصره) خود را به خوزستان رساند. نخست به خرمشهر رفت،آنگاه در آبادان با خزعل در کشتی ویژه وی دیدار نمود. از آنجا بر جهازی نشست و به اهواز رفت. سپس به دشواری راهی شوشتر شد که آن زمان مرکز خوزستان بود. کسروی از نارسیدگی به این شهر و کوچکی آن دچار شگفتی شد. در آنجا دانست که خزعل در خوزستان تنها بر دزفول و شوشتر و رامهرمز چیرگی ندارد که در آن‌جاها نیز بیشینه کارمندان دولت را جیره‌خوار خود نموده‌است. شیخ خزعل آدمکشانی را نیز در دست داشت که برای نمونه سیدعبدالله یکی از رئیسان پیشین عدلیه را یکی از این آدمکشان به فرمان او کشته‌بوده‌است. در این زمان ۲۵۰ سپاهی ایرانی در دژ سلاسل در نزدیکی شوشتر گرد‌آمده‌بودند که تنها نیروهای دولتی آن زمان خوزستان بودند و شیخ خزعل دولتی جُداسر از دولت مرکزی ایران داشت. بریتانیا نیز که سود بسیاری از خوزستان می‌برد پشتیبان خزعل بود. در این زمان رضاخان در اندیشه بازگرداندن نفوذ دولت مرکزی بر این بخش از ایران بود.</P> <P>خزعل و پسرانش در آغاز که دانستند کسروی دانش زبان عربی دارد نخست خوشنود شدند، ولی زمانی که کسروی در روزنامه‌های عربی در پاسخ به مستقل خواندن خوزستان گفتاری نوشت و خزعل را گمارده دولت ایران و خوزستان را بخشی از ایران خواند خزعل از او خشمگین‌ شد. کسروی در خوزستان از شوش و دزفول دیدارکرد. همچنین ویرانه‌های جندی‌شاپور را دید. در خوزستان هنگامی که با عرب‌های آن بخش آشنا شد دانست که جز دانش‌آموختگان ایشان کمتر کسی با عربی فصیح آشناست. همچنین دانست که همه عرب‌ها با شیخ خزعل میانه خوبی ندارند، از آن دسته عرب‌های بنی‌طرف که کسروی با شیخ آنان دیدارکرده‌بود. در این هنگام که خوزستان دچار بحران بود کسروی پیوسته گزارش‌هایی از چگونگی خوزستان به دفتر نخست‌وزیری می‌فرستاد.</P> <P>در خوزستان کسروی همچنین به پژوهش درباره گویش‌های آن سامان پرداخت. همچنین به جستجو در تاریخ خوزستان و پیشینه درونشُد عرب بدان سامان پرداخت.در این زمان فشار دولت و به ویژه آرتور میلسپو در مالیه برای پرداخت مالیات سالیانی که خزعل پرداخت نکرده‌بود بیشتر شد و خزعل نیز به بسیج نیرو می‌پرداخت. در این زمان برخوردهایی میان کسروی و خزعل هم رخ‌می‌داد که خزعل را از او خشمگین تر می‌ساخت. در این زمان کسروی دوستی‌ای هم با باتمایوف کنسول شوروی در اهواز پیداکرد.</P> <P>پس از چندی کار دشوارتر شد. خزعل هواداران خود را در شوشتر مسلح ساخت و گروهی از کارمندان دولت هم به خزعل پیوستند. در این میان سپاهیان غله و خواربار را از انبار عدلیه به دژ سلاسل بردند. پس از چندی کسروی و همراهانش در اندیشه برونشد از خوزستان افتادند، ولی چون همه راه‌ها بسته شده‌بود کسروی سفری به مسجد سلیمان کرد تا ببیند از آن راه می‌شود از خوزستان بیرون رفت یا نه. در مسجد سلیمان وی از تشکلیان شرکت نفت دیدار کرد ولی چون دید که سران آن‌جا نیز همبسته با خزعلند دانست که این هم راه گریزی نیست. در این میان کسروی از توطئه‌ای که خزعل و پسرانش برای کشتن او چیده‌بودند آگاه‌شد و دانست که کینه آنان ازو بسیار ژرف‌ است. از دیگرسو در این زمان در رامهرمز و هندیجان درگیری بالاگرفته بود و این رویداد شوشتر را هم بی‌اثر نگذاشت و گاه خانه برخی کارمندان دولت را تاراج‌کرده یا آنان را به بند‌می‌کشیدند. در ۱۰ آذر همان‌سال در شوشتر درگیری آغاز شد و هواداران خزعل کوشیدند تا بر دژ سلاسل دست‌یابند ولی شکست‌ خوردند و کنترل شهر به دست هواداران دولت افتاد. از دیگر سو دانسته‌شد که نیروهای دولت بر دزفول دست‌یافته‌اند. اندکی پس از آن دسته‌های ارتش هم به شوشتر رسید و جشن باشکوهی به پاس این پیروزی در شهر برگذارشد. کسروی هم در این زمان درباره خوزستان و شیخ خزعل مقاله‌ای نوشت که در حبل‌المتین به چاپ رسید. چندی پس از آن چون رضا خان سردارسپه به بندر دیلم رسید، خزعل از او امان‌ خواست و اینچنین جنگ پایان پذیرفت.</P> <P>در این میان رضاخان از اهواز و شوشتر دیدار کرد و در شوشتر هم مهمانی‌ای فراهم‌ساخت، ولی کسروی چون شنیده بود که در گزارش بدو ارجی چندانی بر کارهای عدلیه نگذاشته‌اند به مهمانی رضاخان نرفت. چندی پس از آن کسروی عدلیه را به اهواز برد، ولی در آن‌جا با حکمران نظامی شهر که خود دادگاهی نظامی گشوده‌ بود دچار مشکل‌ شد. ایشان کوشیدند تا عدلیه را به شوشتر برگردانند، ولی کسروی با اینکه از مرکز هم پیغام‌ رسیده‌بود که به شوشتر بازگردید سرپیچیده‌ و بر ماندن در اهواز پافشرده‌ بود. در این زمان با نام مستعار خداداد نوشتارهایی را در حبل‌المتین یکی درباره چگونگی رفتار سپاهیان با مردمان خوزستان نوشت. همچنین چون در آن زمان زمزمه پادشاهی سردارسپه می‌رفت، کسروی گفتاری درباره ارج‌ننهادن رضا خان مشروطه را نوشت که حبل‌المتین به چاپ‌رساند. چندی پس از آن که فشار حکومت نظامی بالا گرفت کسروی به ناچار در نوروز ۱۳۰۴ با خانواده به عراق سفرکرد و پس از بیست روز گردش در آنجا به اهواز بازگشت. سپس به شوشتر که عدلیه را به آنجا بازگردانده‌ بودند برگشت و اوضاع آنجا را نیز آشفته دید. در این زمان به سفارش روزنامه عربی الاوقات‌العراقیة به نوشتن درباره اسپرانتو پرداخت. در این زمان چون با حکمران نظامی شوشتر هم اختلاف یافت، از تهران خواهان بازگشت او شدند و او در اردیبهشت همان سال باز از راه عراق به تهران بازگشت. در تهران سردار سپه او را به حظور پذیرفت و اختلاف‌هایی که داشت به دادگاهی‌نمودن کسروی می‌انجامید با پا درمیانی چندتنی از سیاست‌مداران از میان‌ رفت.</P> <P>پس از خوزستان کسروی چندی در تهران بیکار ماند، در این زمان به نگارش آذری یا زبان باستانی آذربایجان پرداخت و آن را به چاپ رساند و این زمانی بود که کشاکش پانترکیسم به تازگی رونقی‌گرفته بود. این کتاب سبب نام‌آوری کسروی در میان انجمن‌های دانشی زمان گردید. در این زمان شرقشناس روس چایگین با کسروی دیدار کرد و سر دنیسن راس آن را به انگلیسی برگرداند. از این پس کسروی در چندین انجمن پژوهشی انگلیسی و آمریکایی عضوشد. در همین هنگام تاریخ پانصد ساله خوزستان را نیز به پایان رساند. همچنین پژوهشی درباره سید نبودن صفویان نمود و میوه‌اش را در روزنامه آینده نوشت که در آن زمان سر و صدای بسیاری به پا کرد. همچنین به پژوهش درباره گویش‌های گوناگون ایرانی پرداخت.</P> <P>در همین هنگام (۱۳۰۴) هم بود که دودمان قاجار برچیده شد و دودمان پهلوی جای آن را گرفت.از ۱۳۰۵ کسروی بازرس عدلیه‌ شد ولی تنها در جایگاه داور یک بار به قم رفت زیرا که در این زمان علی اکبر داور وزیر عدلیه شد و عدلیه پیشین را برچید. پس کسروی باز زمانی بی‌کار شد و در این زمان باز به خواندن و پژوهش پرداخت و این بار پیشینه شیر و خورشید را پژوهید.در فروردین ۱۳۰۶ کلاسی برای آموزاندن زبان پهلوی به آموزگاری هرتسفلد در تهران برگذارشد که کسروی یکی از شاگردان آنجا بود. در این زمان داور او را برای کار در عدلیه تازه خواست و از او خواست تا عبا و عمامه را کنار بگذارد که کسروی همان زمان این پوشش را کنار گذاشت و پوشش رواج‌دار آنروز را برگزید. از این پس او مدعی‌العموم تهران شد. در این زمان میانه داور و کسروی به هم خورد.</P> <P>چندی پس از آن کسروی به ماموریت‌هایی در خراسان از سرگذراند،مرکز می‌خواست او را در خراسان نگه‌دارد که کسروی بی‌اجازه مرکز به تهران بازگشت و این کار داور را خشمگین ساخت. پس کسروی درخواست کناره‌گیری از عدلیه را نمود و به وکالت پرداخت. در این زمان تیمورتاش که پشتیبان کسروی بود به وی پیشنهاد کرد که به حزب ایران نو بپیوندد که کسروی نپذیرفت. در این زمان قانون پوشش یکپارچه داده‌شد و کسروی از نخستین کسانی بود که به پیشواز این قانون رفته و کلاه پهلوی برسرگذارد. در این زمان از کسی به نام بارون هایراپت زبان ارمنی را در دو سال آموخت. در همان زمان به کارنامه اردشیر بابکان پرداخت.در پاییز ۱۳۰۷ کسروی دوباره به قضاوت و اینبار در دادگاه جنایی پرداخت. چندی پس از آن تیمورتاش به کسروی پیشنهاد کرد که زیر پشتیبانی وی از وزارت فرهنگ مقرری‌ای دریافت‌دارد و به جای آن به پژوهش درباره تاریخ و زبان بیشتر پردازد. ولی داور برونشد کسروی را از عدلیه نپذیرفت و با افزایش جایگاه او وی را به ریاست محاکم گمارد. در این زمان کسروی به نگارش شهریاران گمنام پرداخت. چندی پس از آن هم کسروی برای داوری به اراک سفری کرد.</P> <P>در زمستان ۱۳۰۸ کسروی باز سفری کاری به غرب ایران داشت. در این سفردر همدان بود که کسروی با عارف قزوینی آشنا شد و دوستی دیرپایی با وی یافت. داستان این آشنایی چنین بود که چون عارف در تبعید بود و از دید مالی دچار مشکل،کسروی به همراهانش پیشنهاد کرد تا پولی را برای یاری بدو گردآورند. عارف چون این را شنیده بود برآشفته و به کسروی گلایه‌کرده‌بود. کسروی که از بلندطبعی او خشنود شده‌بود به دوستی استواری با او پرداخت و تا عارف قزوینی زنده‌بود این دوستی بیشتر از راه نامه‌نگاری پایداربود. همچنین کسروی در این سفر به گردآوردن نام روستاها ودیه‌های ایران -که از پیشتر بدان دست‌یازیده‌بود- پرداخت.</P> <P>از ۱۳۰۹ اختلاف کسروی با سران عدلیه بالاترگرفت و داور از او رنجش بسیار پیدا کرد. پس از چندی کسروی در دادگاهی که یک سویش دربار بوده حکمی برعلیه دربار داده و اینچنین آشوبی پدیدآمده و نتیجه‌اش بیرون رفتن کسروی از عدلیه و پرداختن دوباره به وکالت بود. در زمستان ۱۳۱۱ کسروی به سفارش یکی از نمایندگان نامه‌ای به رضاشاه نوشته و در آن به عدلیه‌ای که داور برپاکرده‌بود سخت‌ تاخته‌بود. گزارش این کار که به داور رسید رنجشش از کسروی بیشترشد.احمد کسروی در کاخ دادگستری تهران توسط فدائیان اسلام به اتهام الحاد و ارتداد، با ضربات متعدد چاقو به قتل رسید. آثار وی هم پیش و هم پس از انقلاب اسلامی در ایران از کتب ممنوعه بوده‌اند.</P> <P>اتفاقاتی مهمی که به اذعان خود کسروی در جوانی مسیر زندگی او را تغییر دادند، عبارت‌اند از: حفظ کل قرآن در حدود بیست سالگی، تکمیل درس دینی و ملا شدن در سن بیست سالگی، رصد دنباله دار هالی و اذعان به اعتبار علم تجربی.وی در تبریز عربی و انگلیسی آموخت و در مدرسهٔ آمریکایی تبریز عربی تدریس می‌کرد</P> <P>اثار</P> <UL> <LI><I>آذربایجان فی ثمانیة عشر عاما</I> <LI><I>آذری یا زبان باستان آذربایجان</I> <LI><I>آیین</I> <LI><I>افسران ما</I> <LI><I>از سازمان ملل متفق چه نتیجه تواند بود؟</I> <LI><I>انگیزیسیون در ایران</I> (ناتمام) <LI><I>انقلاب چیست؟</I> <LI><I>الدرة‌الثمینة</I> (دستور زبان عربی) <LI><I>النجمة‌الدریة</I> (دستور زبان عربی) <LI><I>التشیع و الشیعة</I> <LI><I>الطریقة</I> <LI><I>امروز چاره چیست؟</I> <LI><I>امروز چه باید کرد؟</I> <LI><I>بخوانند و داوری کنند یا شیعیگری</I> <LI><I>بهائی‌گری</I> <LI><I>بدرالشریعة</I> <LI><I>پاک‌خویی</I> <LI><I>پرسش و پاسخ</I> <LI><I>پندارها</I> <LI><I>پیدایش آمریکا</I> <LI><I>پیام به دانشمدان اروپا وآمریکا</I> <LI><I>پیام من به شرق</I> <LI><I>تاریخ مشروطهٔ ایران</I> <LI><I>تاریخ هجده‌سالهٔ آذربایجان</I> <LI><I>تاریخ پانصد سالهٔ خوزستان</I> <LI><I>تاریخچه چپق و غلیان</I> <LI><I>تاریخچهٔ شیر وخورشید</I> <LI><I>تاریخ مشعشعیان</I> <LI><I>تیشه‌های سیاست</I> <LI><I>چرا از عدلیه بیرون آمدم</I> (درباره زندگی خودش) <LI><I>چند تاریخچه</I> <LI><I>چهل مقاله</I> <LI><I>حاجی‌های انبار دار چه دینی دارند؟</I> <LI><I>حافظ چه می‌گوید؟</I> <LI><I>خدا با ماست</I> <LI><I>خواهران و دختران ما</I> <LI><I>در پیرامون اسلام</I> <LI><I>در پیرامون شهریگری یا تمدن</I> <LI><I>در پیرامون ادبیات</I> <LI><I>در پیرامون جانوران</I> <LI><I>در پیرامون خرد</I> <LI><I>در پیرامون روان</I> <LI><I>در پیرامون رمان</I> <LI><I>در پیرامون شعر و شاعری</I> <LI><I>در پیرامون فلسفه</I> <LI><I>در پاسخ حقیقتگو</I> <LI><I>در پاسخ بدخواهان</I> <LI><I>دین وجهان</I> <LI><I>دین و دانش</I> <LI><I>دین و سیاست</I> <LI><I>دادگاه</I> <LI><I>دفاعیات</I> <LI><I>دولت به ما پاسخ دهد</I> <LI><I>در راه سیاست</I> <LI><I>زندگانی من</I> (درباره زندگی خودش) <LI><I>ده سال در عدلیه</I> (درباره زندگی خودش) <LI><I>راه رستگاری</I> <LI><I>زبان پاک</I> <LI><I>زبان فارسی و راه رسا و تواناگردانیدن آن</I> <LI><I>سیزدهم مرداد</I> <LI><I>سرنوشت ایران چه خواهد بود؟</I> <LI><I>سخنرانی کسروی در انجمن ادبی</I> <LI><I>شهریاران گمنام</I> (در سه بخش) <LI><I>شیخ صفی و تبارش</I> <LI><I>صوفیگری</I> <LI><I>فرهنگ چیست؟</I> <LI><I>فرهنگ است یا نیرنگ؟</I> <LI><I>فرهنگ پیمان</I> <LI><I>قانون دادگری</I> <LI><I>قهوة‌السورات</I> <LI><I>قیام شیخ محمد خیابانی</I> <LI><I>کار، پیشه و پول</I> <LI><I>کارنامه اردشیر بابکان</I> <LI><I>کافنامه</I> <LI><I>کتاب پلوتارخ</I> <LI><I>گفت وشنید</I> <LI><I>ما چه می‌خواهیم؟</I> <LI><I>ما از فرهنگ چه می‌خواهیم؟</I> <LI><I>ما وهمسایگان</I> <LI><I>مشروطه بهترین شکل حکومت</I> <LI><I>مردم یهود</I> (ناتمام) <LI><I>نیک و بد</I> <LI><I>نامهای شهرها و دیه‌های ایران</I> <LI><I>ورجاوند بنیاد</I> <LI><I>یکم آذر ۲۲</I> <LI><I>یکم دیماه ۲۲</I> <LI><I>یکم آذر ۲۳</I> <LI><I>یکم دیماه ۲۳</I> <LI><I>یکم دیماه و داستانش</I> <LI><I>یک دین و یک درفش</I> </LI></UL> <P>نظرات و انتقادات</P> <P>کسروی انتقادات سنگینی به اعتقادات شیعه، تصوف، و بهائیت وارد کرد. وی کتاب‌هایی با نام‌های <I>شیعیگری</I> <I>صوفیگری</I> و <I>بهائیگری</I> چاپ کرد و از این باورها انتقاد کرد. همچنین با چاپ کتاب <I>ورجاوند بنیاد</I> تلاش کرد روش مذهب‌گونه‌ای را رواج دهد که آن را پاک‌دینی می‌نامید.</P> <P>کسروی به شعر و شاعران نیز تاخت و از جمله حافظ را «شاعرک یاوه‌گوی مفتخوار» و سعدی را «مرد ناپاک» خواند کسروی و پیروانش در ۱ دی هر سال جشن کتاب‌سوزی برگزار می‌کنند و کتاب‌هایی را که مضر تشخیص می‌دهند(از جمله <I>دیوان حافظ</I>، رمان‌ها، کتاب‌های دعا، و کتاب‌های بهائیان) می‌سوزانند<U><SUP><FONT color=#800080>.</FONT></SUP></U></P> <P>از نقاط قوت کسروی، کارهای تاریخی اش بود که در این زمینه هم ملاحظه می‌شود، بعضی از تحقیقاتش از جمله تاریخ مشروطه، رنگ ترکی داشت. در موارد دبسیاری هم، به دلیل عدم اعتقاد به روحانیت و تشیع، روشی را طی کرده است که کارش را از حد کار علمی پائین آورده است.کسروی در خاطرات خود در <I>چرا از عدلیه بیرون آمدم</I> اعتراف می‌کند که در گذشته گهگاه به مصرف تریاک پرداخته‌است و نخستین آن در شوشتر در زمان غائله خزعل بوده‌است. در تهران نیز گاهی در برخی مهمانی‌ها از جمله در خانه ملک‌الشعرای بهار و یک بار هم در تبریز در یک مهمانی به کشیدن تریاک می‌پرداخته‌است. کسروی این اعتراف را در پاسخ نوشته‌های مخالفانش نوشته‌است.</P> <H3 id=siteSub><FONT size=2>از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد</FONT></H3> <P>...........................................................................................</P> <P><A href="http://www.4shared.com/account/file/47957937/d8b7a9ef/541-Ahmad_Kasravie-Emrooz_Chareh_Chiest.html?sId=3wi8Y9fzUFciqQtb" target=_blank>لینک دانلود کتاب"امروز چاره چیست"از احمد کسروی</A></P> <P><A href="http://www.4shared.com/account/file/46951906/7819ed2/514-Ahmad_Kasravie-10_Sal_dar_Adliye.html?sId=3wi8Y9fzUFciqQtb" target=_blank>لینک دانلود کتاب"ده سال در عدلیه"از احمد کسروی</A></P> <P><A href="http://www.4shared.com/account/file/46951918/f9228294/515-Ahmad_Kasravie-Chera_az_Adliye_Biroon_Amadam.html?sId=3wi8Y9fzUFciqQtb" target=_blank>لینک دانلود کتاب"چرا از عدلیه بیرون امدم"از احمد کسروی</A></P> <P><A href="http://www.4shared.com/account/file/47958020/87a26d4/545-Ahmad_Kasravie-Dar_Piramoon-e_Kherad.html?sId=3wi8Y9fzUFciqQtb" target=_blank>لینک دانلود کتاب"در پیرامون خرد"از احمد کسروی</A></P> <P>...........................................................................................</P> <P> </P> <P>موفق و تندرست باشید <IMG height=18 src="http://blogfa.com/images/smileys/24.gif"></P> Sat, 15 Aug 2009 13:38:31 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=tarikheiran-shahnama&postid=86 tarikheiran-shahnama http://tarikheiran-shahnama.blogfa.com/post-86.aspx http://tarikheiran-shahnama.blogfa.com/post-85.aspx این کتاب را از ویکلیف تا لوتر شروع میکند و با فصل پاپها و شورا به پایان می رساند. <P></P> <P>...................................................</P> <P><A href="http://rapidshare.com/files/107381986/Tarikh_Tamadon_Will_Durant_V_06.pdf" target=_blank>"اصلاح دینی"</A></P> <P> ...................................................</P> <P> </P> <P>موفق و تندرست باشید <IMG height=18 src="http://blogfa.com/images/smileys/24.gif"></P> Thu, 13 Aug 2009 10:18:18 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=tarikheiran-shahnama&postid=85 tarikheiran-shahnama http://tarikheiran-shahnama.blogfa.com/post-85.aspx http://tarikheiran-shahnama.blogfa.com/post-84.aspx <STRONG>فروغ فرخزاد</STRONG> (۸ دی، ۱۳۱۳ - ۲۴ بهمن، ۱۳۴۵ در سانحه تصادف) شاعر <FONT color=#cc2200>معاصر</FONT> ایرانی است. وی پنج دفتر شعر منتشر کرد که از نمونه‌های قابل توجه شعر معاصر فارسی هستند. فروغ فرخزاد در ۳۲ سالگی بر اثر تصادف اتومبیل بدرود حیات گفت.</P> <P><IMG src="http://adabiat.boomobar.com/images/authors/foroogh_farrokhzad.gif"></P> <P> </P> <P>فروغ در ظهر ۸ دی‌ماه در خیابان معزالسلطنه<SUP class=reference id=cite_ref-0>[</SUP>کوچه خادم آزاد در محله امیریه تهران از پدری تفرشی و مادری کاشانی‌تبار به دنیا آمد.اما پوران فرخزاد خواهر بزرگتر فروغ چندی پيش اعلام کرد فروغ روز هشتم دی ماه متولد شده و از اهل تحقيق خواست تا اين اشتباه را تصحيح کنند<U><SUP><FONT color=#0000ff>.</FONT></SUP></U>فروغ فرزند چهارم توران وزيری تبار و سرهنگ محمد فرخزاد است. از دیگر اعضای خانواده او می‌توان برادرش، فریدون فرخزاد و خواهر بزرگترش، پوران فرخزاد را نام برد.فروغ با مجموعه‌های <I>اسیر</I>، <I>دیوار</I> و <I>عصیان</I> در قالب شعر نیمایی کار خود را آغاز کرد.</P> <P>فروغ در سالهای ۱۳۳۰ در ۱۶ سالگی<SUP> </SUP>با پرویز شاپور طنزپرداز ایرانی که پسرخاله مادر وی بود، ازدواج کرد. این ازدواج در سال ۱۳۳۴ به جدایی انجامید. حاصل این ازدواج، پسری به نام <FONT color=#cc2200>کامیار</FONT> بود.فروغ پیش از ازدواج با شاپور، با وی نامه‌نگاری‌های عاشقانه‌ای داشت. این نامه‌ها به همراه نامه‌های فروغ در زمان ازدواج این دو و همچنین نامه‌های وی به شاپور پس از جدایی از وی بعدها توسط <FONT color=#cc2200>کامیار شاپور</FONT> و عمران صلاحی در کتابی به نام "اولین تپش های عاشقانهء قلبم" منتشر گردید.</P> <P>پس از جدایی از شاپور، فروغ فرخ‌زاد، براي گريز از هياهوی روزمرگی، زندگی بسته و يکنواخت روابط شخصی و محفلی، به سفر رفت. او در اين سير و سفر، کوشيد تا با فرهنگ غنی اروپا آشنا شود. با آنکه زندگی روزانه‌اش به سختی می‌گذشت، به تأتر و اپرا و موزه می‌رفت. وی د ر این دوره زبان ايتاليايی و همچنین فرانسه و آلماني را آموخت. سفرهای فروغ به اروپا، آشنايی‌اش با فرهنگ هنری و ادبی اروپايی، ذهن او را باز کرد و زمينه‌ای برای دگرگونی فکری را در او فراهم کرد.آشنایی با ابراهیم گلستان نویسنده و فیلمساز سرشناس ایرانی و همکاری با او، موجب تغییر فضای اجتماعی و درنتیجه تحول فکری و ادبی در فروغ شد.</P> <P>در سال ۱۳۳۷ سینما توجه فروغ را جلب می‌کند. و در این مسیر با ابراهیم گلستان آشنا می‌شود و این آشنایی مسیر زندگی فروغ را تغییر می‌دهد. و چهار سال بعد یعنی در سال ۱۳۴۱ فیلم <I>خانه سیاه است</I> را در آسایشگاه جذامیان تبریز می‌سازند. و در سال ۱۳۴۲ در نمایشنامه <I>شش شخصیت در جستجوی نویسنده</I> بازی چشمگیری از خود نشان می‌دهد. در زمستان همان سال خبر می‌رسد که فیلم <I>خانه سیاه است</I> برنده جایزه نخست <FONT color=#cc2200>جشنواره اوبر هاوزن</FONT> شده و باز در همان سال مجموعه <I>تولدی دیگر</I> را با تیراژ بالای سه هزار نسخه توسط انتشارات مروارید منتشر کرد. در سال ۱۳۴۳ به آلمان، ایتالیا و فرانسه سفر می‌کند. سال بعد در دومین جشنواره سینمای مولف در <FONT color=#cc2200>پزارو</FONT> شرکت می‌کند که تهیه کنندگان سوئدی ساختن چند فیلم را به او پیشنهاد می‌دهند و ناشران اروپایی مشتاق نشر آثارش می‌شوند. پس از این دوره، وی مجموعه تولدی دیگر را منتشر کرد. اشعار وی در این کتاب تحسین گسترده‌ای را برانگیخت؛ پس از آن مجموعه ایمان بیاوریم به آغاز فصل سرد را منتشر نمود.آخرین مجموعه شعری که فروغ فرخزاد، خود، آن را به چاپ رساند مجموعه <I>تولدی دیگر</I> است. این مجموعه شامل ۳۱ قطعه شعر است که بین سال‌های ۱۳۳۸ تا ۱۳۴۲ سروده شده‌اند. به قولی دیگر آخرین اثر او «ایمان بیاوریم به آغاز فصل سرد» است که پس از مرگ او منتشر شد.</P> <P><IMG src="http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/e/ee/Foroogh_tomb.jpg/250px-Foroogh_tomb.jpg"></P> <P>فروغ فرخزاد در روز ۲۴ بهمن، ۱۳۴۵ هنگام رانندگی با اتوموبیل جیپ شخصی‌اش، بر اثر تصادف در جاده دروس-قلهک در تهران جان باخت. جسد او، روز چهارشنبه ۲۶ بهمن با حضور نویسندگان و همکارانش در گورستان ظهیرالدوله به خاک سپرده شد. آرزوی فروغ ار زبان خودش: « آرزوی من آزادی زنان ایران و تساوی حقوق آن ها با مردان است» « من به رنج‌هایی که خواهرانم در این مملکت در اثر بی عدالتی مردان می‌برند، کاملا واقف هستم و نیمی از هنرم را برای تجسم درد‌ها و آلام آن‌ها به کار می‌برم.»</P> <P>اثار</P> <LI>۱۳۳۱ - <FONT color=#cc2200>اسیر</FONT> شامل ۴۴ شعر <LI>۱۳۳۵ - <FONT color=#cc2200>دیوار</FONT> <LI>۱۳۳۶ - <FONT color=#cc2200>عصیان</FONT>، شامل ۱۷ شعر <LI>۱۳۴۱ - تولدی دیگر، شامل ۳۵ شعر <LI>۱۳۴۲ - ایمان بیاوریم به آغاز فصل سرد، شامل ۷ شعر </LI> <P>از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد</P> <P>..............................................................................</P> <P><A href="http://www.4shared.com/account/file/59551494/7db567e8/591-Foroogh_Farokhzad-Tavalodie_Diegar.html?sId=kZWOLSCDG3FEJ5ib" target=_blank>لینک دانلود"تولدی دیگر"از فروغ فرخزاد</A></P> <P><A href="http://www.4shared.com/account/file/45203537/6b77a946/476-Foroogh_Farokhzad-Osyan-Tadbier.html?sId=kZWOLSCDG3FEJ5ib" target=_blank>لینک دانلود"عصیان تدبیر"از فروغ فرخزاد</A></P> <P>..............................................................................</P> <P> </P> <P>موفق و تندرست باشید <IMG height=18 src="http://blogfa.com/images/smileys/24.gif"></P> <P> </P> <P> </P> Thu, 13 Aug 2009 09:45:45 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=tarikheiran-shahnama&postid=84 tarikheiran-shahnama http://tarikheiran-shahnama.blogfa.com/post-84.aspx http://tarikheiran-shahnama.blogfa.com/post-83.aspx <H4 style="LINE-HEIGHT: 14pt" align=justify size="3"><FONT size=2>آرامش دوستدار </FONT></H4> <H4 style="LINE-HEIGHT: 14pt" align=justify size="3"><FONT size=2><IMG src="http://www.aramesh-dustdar.com/images/uploads/doostdarlogo2.jpg"></FONT></H4> <H4 style="LINE-HEIGHT: 14pt" align=justify size="3"><FONT size=2>در ميان دوستداران مباحث فلسفی و نظری، چهره‌ای شناخته شده است. ژرفا و برد انديشه‌های او در حوزه‌‌های فکری و فرهنگی ميهن ما، جايگاه ويژه‌ای به او می‌بخشد. در ميان پژوهشگران معاصر ايرانی، هيچکس چون او وضعيت فکری و فرهنگی ما را چنين بنيادين، موشکافانه و ژرف‌بینانه معروض سنجش و پرسش قرار نداده است. <BR>آرامش دوستدار در سال ۱۳۱۰ خورشیدی در تهران زاده شد. در سال ۱۳۳۶ برای تحصیل فلسفه به آلمان رفت و بعدها از دانشگاه بن دکترای فلسفه گرفت. موضوع رساله‌ی دکترای او، «متافیزیک اخلاق در فلسفه‌ی اراده‌ی معطوف به قدرت نزد نیچه» بود. آرامش دوستدار پس از پایان تحصیلات به ایران بازگشت و از سال ۱۳۵۱ تا ۱۳۵۸ استاد فلسفه‌ی دانشگاه تهران بود. وی پس از بسته‌شدن دانشگاه‌ها، بار دیگر به آلمان بازگشت و اکنون در شهر کلن زندگی می‌کند. </FONT></H4> <H4 style="LINE-HEIGHT: 14pt" align=justify size="3"><FONT size=2>از سایت ارامش دوستدار</FONT></H4> <P style="LINE-HEIGHT: 14pt" align=justify size="3">اهم اثار او</P> <UL> <LI><I>ملاحظات فلسفی در دین و علم</I> <LI><I>امتناع تفکر در فرهنگ دینی</I> <LI><I>درخشش‌های تیره</I> <LI><I>خویشاوندی پنهان</I></LI></UL> <H4 style="LINE-HEIGHT: 14pt" align=justify size="3"><FONT size=2>............................................................................................................</FONT></H4> <P style="LINE-HEIGHT: 14pt" align=justify size="3"><A href="http://www.4shared.com/account/file/51172437/de582e27/704-Aramesh_Doostdar-Roshanfekri_Piramooni_va_masaleh_zaban.html?sId=yUNRPFOEf5NBMWZA" target=_blank>لینک دانلود کتاب"روشنفکری پیرامونی و مسئله ی زبان"از ارامش دوستدار</A><A href="http://www.4shared.com/account/file/51172437/de582e27/704-Aramesh_Doostdar-Roshanfekri_Piramooni_va_masaleh_zaban.html?sId=yUNRPFOEf5NBMWZA" target=_blank></A></P> <P style="LINE-HEIGHT: 14pt" align=justify size="3">..........................................................................................................</P> <P style="LINE-HEIGHT: 14pt" align=justify size="3"> </P> <P style="LINE-HEIGHT: 14pt" align=justify size="3">موفق و تندرست باشید <IMG height=18 src="http://blogfa.com/images/smileys/24.gif"><FONT size=2></P></FONT><!-- <rdf:RDF xmlns:rdf="http://www.w3.org/1999/02/22-rdf-syntax-ns#" xmlns:trackback="http://madskills.com/public/xml/rss/module/trackback/" xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"> <rdf:Description rdf:about="http://www.aramesh-dustdar.com/index.php/article/search/2008_05_20_0450_pm/" trackback:ping="http://www.aramesh-dustdar.com/index.php/trackback/6/" dc:title="درباره‌ی آرامش دوستدار" dc:identifier="http://www.aramesh-dustdar.com/index.php/article/search/2008_05_20_0450_pm/" dc:subject="" dc:description="آرامش دوستدار در سال ۱۳۱۰ خورشیدی در تهران زاده شد. در سال ۱۳۳۶ برای تحصیل فلسفه راهی آلمان گشت و بعدها از دانشگاه بن دکترای فلسفه گرفت. موضوع رساله‌ی دکتری او، «پیوند میان اخلاق و اراده‌ی معطوف به قدرت» در آثار فریدریش نیچه بود. آرامش دوستدار پس از پایان تحصیلات به ایران بازگشت…" dc:creator="editor" dc:date="2008-04-20 03:50:00 PM GMT" /> </rdf:RDF> --> <P> </P> Sun, 09 Aug 2009 09:18:18 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=tarikheiran-shahnama&postid=83 tarikheiran-shahnama http://tarikheiran-shahnama.blogfa.com/post-83.aspx http://tarikheiran-shahnama.blogfa.com/post-82.aspx <STRONG>میرزاده عشقی</STRONG> (زادهٔ ۱۲۷۳ خورشیدی در همدان - درگذشتهٔ ۱۲ تیر ۱۳۰۳ خورشیدی در تهران) شاعر دوران مشروطیت ، روزنامه‌نگار و نویسنده ایرانی و مدیر نشریه قرن بیستم بود. <P></P> <P><IMG src="http://www.aghlam.com/uploads/posts/2009-03/1238338690_shhyshshishshyishh-shshshhy.jpg"></P> <P>میرزاده عشقی نام اصلیش «سید محمدرضا کردستانی» و فرزند «حاج سید ابوالقاسم کردستانی» بود و در تاریخ دوازدهم جمادی‌الآخر سال ۱۳۱۲ هجری قمری مطابق ۲۰ آذرماه ۱۲۷۳ خورشیدی و سال ۱۸۹۴ میلادی زاده شد.سالهای کودکی را در مکاتب محلی واز سن هفت سالگی به بعد در آموزشگاه‌های «الفت» و «آلیانس» به تحصیل فارسی و فرانسه اشتغال داشته، پیش از آنکه گواهی نامه از این مدرسه دریافت کند در تجارتخانه یک بازرگان فرانسوی به شغل مترجمی پرداخته و به زبان فرانسه مسلط شد.دوره تحصیلی وی تا سن هفده سالگی بیشتر طول نکشید، در آغاز سن ۱۵ سالگی به اصفهان رفت، سپس برای اتمام تحصیلات به تهران آمد، بیش از سه ماه نگذشت که به همدان باز گشت وچهار ماه بعدش به اصرار پدر برای تحصیل عازم پایتخت شد ولی عشقی از تهران به رشت و بندر انزلی رهسپار واز آنجا به مرکز باز آمد.هنگامی که در همدان بسر می‌برد اوائل جنگ بین المللی اول ۱۹۱۴-۱۹۱۸ میلادی به عبارت دیگر دوره کشمکش سیاست متفقین و دول متحده بود. </P> <P>عشقی به هواخواهی از عثمانی‌ها پرداخت و زمانی که چند هزار تن مهاجر ایرانی در عبور از غرب ایران به سوی استانبول می‌رفتند او هم به آنها پیوست و همراه مهاجرین به آنجا رفت.عشقی چند سالی در استانبول بود، در شعبه علوم اجتماعی و فلسفه دارالفنون باب عالی جزء مستمعین آزاد حضور می‌یافت، پیش از این سفر هم یک باربه همراهی آلمانیها به بیجار و کردستان رفته بود.«اپرای رستاخیز شهریاران ایران» را عشقی در استانبول نوشت. این منظومه اثر مشاهدات اواز ویرانه‌های مدائن هنگام عبور از بغداد و موصل به استانبول بوده‌است.</P> <P>در سال ۱۳۳۳ ه. ق. «روزنامه عشقی» را در همدان انتشار داد. «نوروزی نامه» را نیز در سال ۱۳۳۶ ه. ق. پانزده روز پیش از رسیدن فصل بهار در استانبول سرود.عشقی از استانبول به همدان رفت و باز به تهران شتافت. او چند سال آخر عمرش را در تهران به سر برد، قطعه «کفن سیاه» را در باب روزگار زنان و حجاب آنان با مسمط نوشت. در واقع این اثر با ثمرش تاریخچه‌ای تز انقلابات مشروطیت و دوره‌ای که شاعر می‌زیست می‌باشد.عشقی گاه گاهی در روزنامه‌ها و مجلات اشعار و مقالاتی منتشر می‌ساخت که بیشتر جنبهٔ وطنی واجتماعی داشت، چندی هم شخصا روزنامه «قرن بیستم» را باقطع بزرگ در چهار صفحه منتشر می‌کرد که امتیازش به خود او تعلق داشت لیکن بیش از ۱۷ شماره انتشار نیافت.</P> <P>در آخرین کابینه حسن پیرنیا، مشیرالدوله از طرف وزارت کشور به ریاست شهرداری اصفهان انتخاب گردید ولی نپذیرفت.در آغاز زمزمه جمهوریت عشقی دوباره روزنامه «قرن بیستم» را باقطع کوچک در هشت صفحه منتشر کرد که یک شماره بیشتر انتشار نیافت وبر اثر مخالفت روزنامه اش باز داشت شد و خود شاعر نیز به دست دو نفر در بامداد دوازدهم تیر ماه ۱۳۰۳ خورشیدی در خانه مسکونیش جنب دروازه دولت، سه راه سپهسالار کوچه قطب الدوله هدف گلوله قرار گرفت.میرزاده عشقی پیش از آغاز مبارزاتش به همراه رضاخان به همراه عده‌ای دیگر، جهت کمک به عثمانیان در جنگ جهانی اول به آنجا سفر کردند. دیدن ویرانه‌های طاق کسری در مدائن باعث نوشته شدن اپرای رستاخیز شهریاران ایران شد.</P> <P>عشقی پس از بازگشت در صف مخالفان جدی سردار سپه درآمد. شاید شعرهای عشقی به علت عمر کوتاه شاعریش هیچ گاه مجال پخته شدن پیدا نکردند اما صراحت لهجه، نکته‌بینی و تحلیل بسیار فنی او در مورد تحولات سیاسی و اجتماعی دوره خودش بسیار مشهوداست. به عقیدهٔ بسیاری از مورخین عشقی از مهم‌ترین روشنفکران مولود روشنگری پس از مشروطه بود.عشقی، زبانی آتشین و نیش‌دار داشت. او در روز ۱۲ تیر ماه ۱۳۰۳ شمسی، در تهران هدف گلولهٔ افراد ناشناس قرار گرفت و در ۳۱ سالگی، چشم از جهان فرو بست.وی به خاطر مخالفت با سردار سپه و جمهوری پیشنهادی او به دست عوامل او کشته شد. (needs citation, where is your evidence)مزار او در ابن بابویه و در گوشه‌ای متروک (در نزدیکی مزار نصرت الدوله فیروز) قرار دارد.از اشعار معروف عشقی می‌توان از نوروزی‌نامه، سه تابلو مریم، احتیاج و رستاخیز نام برد.</P> <P>شعر باید رید، یکی از تندترین و معروف‌ترین اشعار عشقی است.</P> <P> <TABLE style="POSITION: relative; BACKGROUND-COLOR: #fdfdfd! important" align=center border=0> <TBODY> <TR> <TD class=b><SPAN class=beyt>بعد ازین بر وطن و بوم و برش باید رید!</SPAN></TD> <TD style="WIDTH: 2em"></TD> <TD class=b><SPAN class=beyt>بچنین مجلس و بر کرّ و فرش باید رید!</SPAN></TD></TR></TBODY></TABLE></P> <P>به گفتهٔ عشقی روزنامه «قرن بیستم» در زمان انتشارش تنها دو مشترک داشت.</P> <P>«روزنامه قرن بیستم» که شماره‌های آن طی سه سال و اندی به زحمت از بیست گذشت، بسیار نامنظم انتشار می‌یافت، خواننده چندانی نداشت و شهرتی را اگر فرض کنیم شهرتی به دست آورد، مدیون نام خود عشقی بود.با در گرفتن جنگ جهانی اول در سال ۱۹۱۴ میلادی ۱۲۹۳ شمسی زمانی که بیست سال داشت، در همدان روزنامه‌ای با نام «نامهٔ عشقی» را به راه انداخت. شماره‌های اول وسوم این روزنامه به تاریخ‌های ۱۸ ذیقعده ۱۳۳۳ ه. ق. و۲۷ محرم ۱۳۳۴ ه. ق. ۱۲۹۳ شمسی خبر می‌دهد.</P> <P>از سایت ویکی پدیا</P> <P>..............................................................................</P> <P><A href="http://www.4shared.com/account/file/83439807/82b9300a/A331-Mierzadeh_Eshghie-Resaleh_Hazlieyat.html?sId=YpPomvAz27EBWNGe" target=_blank>لینک دانلود کتاب"رساله هزلیات"از میرزاده عشقی</A></P> <P>..............................................................................</P> <P> </P> <P>موفق و تندرست باشید <IMG height=18 src="http://blogfa.com/images/smileys/24.gif"></P> Sat, 08 Aug 2009 09:07:18 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=tarikheiran-shahnama&postid=82 tarikheiran-shahnama http://tarikheiran-shahnama.blogfa.com/post-82.aspx